ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΕΛΑΘΟΥΜΕ

Για να βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους:

Οι άτσαλες, σκληρές προσπάθειες των τελευταίων 2 ετών έχουν στόχο την ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ του ελλείμματος στα προ του 2004 επίπεδα: μέχρι τότε δανειζόμασταν περίπου 8-10 δις το χρόνο, την 2ετία 2008-2009 25-35 δις το χρόνο (μιλάμε για πρωτογενή ελλείμματα, χωρίς τα τοκοχρεολύσια δηλαδή). Ποιος φούσκωσε και ξεχείλωσε έτσι τον δημόσιο τομέα ώστε να ματώνουμε σήμερα;;

Ο περί ού ο λόγος αύξησε το χρέος κατά 60% περίπου σε 5 χρόνια. Και οι μεν Παπανδρέου και Σημίτης το πήγαν στα 180 δις δίνοντας αξιοπρεπή διαβίωση στους απόκληρους την περίοδο 1981-1989 (ο πρώτος) και φτιάχνοντας ευρωπαϊκού επιπέδου έργα (ο δεύτερος). Ο αρχιμαλάκας "κουρασμένος" τί έφτιαξε προσθέτοντας 120 δις στο συνολικό χρέος;; (το 2009 το πρωτογενές έλλειμμα έφτασε στο πρωτοφανές ύψος των 24 δις και το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών από 5% του ΑΕΠ το 2003 έφτασε το 15% το 2008! - παγκόσμια πρωτιά...).

Απλά ο λοβοτομημένος νεοέλληνας από τα φτισίδια του Οκτωβρίου 2009 (θυμάστε που οι ΝΔκράτες δεν τολμούσαν να βγουν στο δρόμο;) τα χώνει τώρα στους ΠΑΣΟΚους, όχι γιατί απέτυχαν να βάλουν μια τάξη στο μπουρδέλο (μακάρι να ήταν αυτό το κίνητρο) αλλά γιατί δεν κατάφεραν:

• και δανεικά να βρουν (που βρήκαν)
• και εκτός ΔΝΤ και ΕΕ πηγές χρηματοδότησης να βρουν π.χ. από τους Ρώσους, Κινέζους κλπ. (που ΔΕΝ μας δάνειζαν παραπέποντάς μας στο ΔΝΤ)
• και χαμηλά επιτόκια να εξασφαλίσουν (που εξασφάλισαν αν λάβουμε υπόψη ότι οι αγορές μας δάνειζαν με 10άρια στις αρχές του 2010)
• και να διαγράψουν το χρέος στο ΣΥΝΟΛΟ του (ε, μόνο κατά 50-60% κατάφεραν) ακολουθώντας την κλασσική ελληνική συνταγή "δανεικά κι αγύριστα"
• και την λογιστριούλα Μέρκελ δεν κόντραραν όταν επέμενε σε όρους  γρήγορου νοικοκυρέματος (παρεπιπτόντως: η λογιστριούλα ασκεί αφόρητες πιέσεις στους γερμανούς κατόχους ελληνικών ομολόγων να συμμετάσχουν στο PSI...)

Διάολε, να εξισώνουμε (τί λέω, να επιβραβεύουμε δημοσκοπικά) τον εμπρηστή με τον (έστω) αποτυχημένο πυροσβέστη, ε, αυτό είναι πέρα από κάθε λογική!!

Ένα πράγμα δεν καταλαβαίνω:

Υποτίθεται ότι ο Έλληνας, εκτός από την τσέπη του, λατρεύει τα παιδιά του, όμως η γενιά μας δεν θέλει να πιει το πικρό ποτήρι μπας και η επόμενες καταφέρουν να ζήσουν σε κράτος της προκοπής με νοικοκυρεμένα οικονομικά. Άρα, επί της ουσίας, ο "περήφανος", "αλτρουιστής" σημερινός καραμπουζουκλής μεταθέτει το "φαρμάκι" στα παιδιά του...

Γιατί, μη γελιόμαστε, "δη πάρτυ ιτς οβερ" (που έλεγε και ο Σιούφας): δανεικά και αγύριστα γιοκ πλέον από τώρα και στο εξής...Και χώρες-μπουρδέλα, όπως καλή ώρα η δική μας, αποκλείεται πλέον να βρίσκουν ευρώπουλα στα δέντρα...
 Αναρτήθηκε από τσότσος

ΕΙΝΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΙ

Το θράσος τους δεν περιγράφεται:

Τα έκαναν που τα έκαναν σκατά στην καταραμένη 5ετία τους, μας πουλάνε μούρη (και το χάβουν μερικοί) ότι τόσο κατάστρεψε τη χώρα ο ΓΑΠ που το 2020 το χρέος σαν ποσοστό του ΑΕΠ θα είναι το ίδιο όσο αυτοί το άφησαν το 2009 παρόλα τα επώδυνα μέτρα (120%)...

Μοιάζουν με το μαλάκα που πηδάει από τον 20ο όροφο και, φτάνοντας στον 12ο, καυχιέται ότι είναι σε καλύτερη θέση από ότι στον 8ο (όπου υπάρχει το δίχτυ ασφάλειας που προνόησαν η "κακιά" Ευρώπη, το "καταραμένο" ΔΝΤ και ο "προδότης" ΓΑΠ να βάλουν για να σωθεί από βέβαιο θάνατο και να βοηθηθεί μετά μήπως καταφέρει να ξανανέβει στον 12ο)...

Σκέφτομαι ότι η βασική μαλακία του ΓΑΠ, όσον αφορά τον ίδιο και το κόμμα του, ήταν που επέμενε στις πρόωρες εκλογές και δεν άφησε το νεραϊδοβούβαλο να υποστεί το μαρτύριο μέχρι τέλους φτάνοντας το χρέος στο 300%...
Για πολλά μπορούμε να κατηγορήσουμε τον Παπανδρέου, κυρίως ότι δεν διέγνωσε έγκαιρα το μέγεθος της φωτιάς και δεν εφάρμοσε το μνημόνιο, αλλά, διάολε, να κομπορρημονεί ο εμπρηστής για την αποτυχία του πυροσβέστη, ε, αυτό πάει πολύ!

Δηλαδή θέλουν να μας πουν ότι παρέδωσαν "θωρακισμένη" οικονομία που την ξεθεμελίωσε ο Γιώργος και ότι έχουν τα μαγικά "ζάππεια" στο τσεπάκι που ΔΕΝ εφάρμοζαν όσο ήταν στα πράγματα ("Γιώργο άστο για αργότερα" το σήμα κατατεθέν του χοντρού...).

Και αφού ήταν ΤΟΣΟ θωρακισμένη η οικονομία, γιατί ο αντωνάκης είπε σε συνέντευξή του ότι "έπρεπε να πάρουμε μέτρα τον Ιούνιο του 09 και ας μας έριχναν";; Και τι είδους μέτρα ήταν αυτά; Φαντάζομαι μαγικά: μείωση φόρων, ιδιωτικοποιήσεις σε καμμιά ντουζίνα χρόνια, πάγωμα μισθών κλπ. Τόσο απλά που δεν τα έχει σκεφτεί κανείς στην Ευρώπη...

Και γιατί οι Ευρωπαίοι εταίροι μας (φιλαράκια του Καραμανλή μην το ξεχνάμε) είχαν πει τον Φεβρουάριο του 09 στον δυστυχή Παπαθανασίου ότι "έτσι όπως πάτε στο τέλος του χρόνου θα χρεοκοπήσετε" και πανικοβλημένος ο ίδιος τους παρακάλεσε να μην γραφτεί η ρήση αυτή στα πρακτικά για να μην γίνει πανικός και παρουσίασε στη Λαγκάρντ τα μέτρα της "λαδόκολλας";;

Αυτή λοιπόν είναι η κατάρα της Ελλάδας: το θράσος του φταίχτη που επιπλέον ετοιμάζεται να κυβερνήσει, ενώ αυτός που πάλεψε (και απέτυχε, ναι, μόνος εναντίον όλων) παραδίδεται στη χλεύη...

TI EINAI BIA

Βία είναι να ξυπνάς από το χάραμα, να
δουλεύεις 10 με 12 ώρες για 700 ευρώ και να
μην τολμάς να πεις κουβέντα γιατί
ξέρεις ότι 100 βιογραφικά περιμένουν στο
γραφείο του αφεντικού σου»

«Βία είναι να είσαι άνεργος, να ψάχνεις
ένα χρόνο για δουλειά και να μην σε
προσλαμβάνει κανείς γιατί είσαι πάνω
από τα σαράντα»

«Βία είναι να λες στα παιδιά σου ότι δεν
τα πας στην θάλασσα γιατί η
βενζίνη άγγιξε το 1.75 και πρέπει να
κάνεις περικοπές»

«Βία είναι κλείνεις ραντεβού στο ΙΚΑ
για μετά από δύο μήνες και όταν
πηγαίνεις ο γιατρός να είναι απών»

«Βία είναι να μην τολμάς να γυρίσεις
μόνος στο σπίτι μετά τις 9»

«Βία είναι να είσαι 18 χρονών, να έχεις
υποστεί του κόσμου τις
μεταρρυθμίσεις, να έχεις φτύσει αίμα
για να μπεις σε μια σχολή και να
βγαίνεις και άνεργος και αμόρφωτος»

«Βία είναι να παρακολουθείς τα
σκάνδαλα να περνούν από μπροστά σου σαν
παραμύθι, να κουκουλώνονται από όλους,
να μην μπαίνει κανείς φυλακή και να
τελειώνουν με ένα ζήσαμε εμείς καλά και
αυτοί καλύτερα»

«Βία είναι να πληρώνεις 1.40 ενώ
περιμένεις μια ώρα ένα λεωφορείο που
όταν φτάνει χωράς μόνο στα πόδια του
οδηγού»

«Βία είναι να σε παίρνουν 20 τηλέφωνα
την μέρα από εισπρακτικές εταιρίες
επειδή καθυστέρησες την δόση του
στεγαστικού»

«Βία είναι να κόβεις τα παιδιά από το
φροντιστήριο γιατί δεν φτάνουν τα
λεφτά ενώ έχεις ήδη πληρώσει για δωρεάν
παιδεία»

«Βία είναι να βλέπεις τους πολιτικούς
σου να τσακώνονται με μόνο γνώμονα τα
ποσοστά του κόμματος τους ενώ εσύ
αγωνιάς για το μέλλον των παιδιών σου»

«Βία είναι  ενώ σου ζητούν να πληρώσεις
επίδομα αλληλεγγύης να διαβάζεις ότι
οι εφορίες έχουν να κάνουν ελέγχους και
να εισπράξουν από το 1995»

«Βία είναι να είσαι 45 χρονών, να
δουλεύεις και να πληρώνεις μια ζωή και
να καταντήσεις να ζεις από την σύνταξη
των γονιών»

«Βία είναι το παραμύθιασμα από τα μέσα
ενημέρωσης που συγκαλύπτουν ή
αποκαλύπτουν ανάλογα με τα deal που
γίνονται κάτω από το τραπέζι και τις
επιχορηγήσεις»

«Βία είναι να σε ληστεύουν για τρίτη
φορά και το όργανο της τάξεως να σου
λέει μην ελπίζετε πολλά, αφού δεν
ήσασταν μέσα πάλι καλά να λέτε»

«Βία είναι να σου στερούν το δικαίωμα
της διαμαρτυρίας, να τρως τόνους τα
χημικά και να σε αναγκάζουν σε σιωπή
παρακρατικοί, αντιεξουσιαστές,
χρυσαυγίτες , πληρωμένοι ή
προστατευόμενοι από όπου και αν
προέρχονται»

«Βία είναι να πληρώνεις 3 ευρώ διόδια
για να διανύσεις μια απόσταση 100 χιλ και
ταυτόχρονα να κάνεις τάμα στον Άγιο
Χριστόφορο να φθάσεις ζωντανός»

«Βία είναι να βλέπεις όσους
εμπλέκονται σε σκάνδαλα πάσης φύσεως
να κυκλοφορούν ελεύθεροι, να
παρουσιάζονται στην δικαιοσύνη όποτε
θέλουν και αν τελικά παραπεμφθούν να
συνεχίζουν το έργο τους μέσα από την
φυλακή»

«Βία είναι να ακούς τον Πρωθυπουργό και
τους βουλευτές  να ανησυχούν  για την
βία μόνο όταν αγγίζει το δικό τους
σπίτι και να ανακοινώνει επιτροπές
στις οποίες ο κάθε βουλευτής θα
πληρώνεται με 245 ευρώ για να παραβρεθεί
στην συζήτηση»

«Βία είναι να ζεις την κάθε μέρα σαν
τελευταία. Όχι για να την ζήσεις στο
έπακρο αλλά επειδή απλά δεν ξέρεις τι
θα υπάρχει αύριο και δεν έχεις λεφτά
για μεθαύριο»

ΣΧΕΔΙΟ ΔΙΑΣΩΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

1. Δανείζουμε εμείς (οι Έλληνες) την Ελλάδα άμεσα. Έχουμε αρκετές καταθέσεις
για να καλύψουμε αρκετούς μήνες. Ταυτόχρονα, δίδοντας εξωφρενικά προνόμια
στους Κινέζους (λιμάνι και ζώνη ελευθέρου εμπορίου για ίδρυση μονάδων
συναρμολόγησης και “εξευρωπαϊσμού” των προϊόντων τους) τους πουλάμε 40 με 50
δις ευρώ ομολόγα. Ένα μεγάλο μέρος των Ευρώ που μαζεύει η Κυβέρνηση από τα
παραπάνω το μετατρέπει σε δολλάρια (δείτε το γιατί στο 4)

2. Καλούμε το ΔΝΤ για τα υπόλοιπα. Θα πληρώσουμε κατιτίς παραπάνω αλλά θα
απολαύσουμε τα μούτρα των “Εταίρων” όταν καταλάβουν ότι η Ευρωπαϊκή τους
Ένωση είναι ένα μάτσο κουρελόχαρτα. Θα απολαύσουμε επίσης μιά άνευ
προηγουμένου ξεφτίλα της Κομισιόν και των καρεκλοκενταύρων της.

3. Αναθεωρούμε τις παραγγελίες οπλικών συστημάτων από τους φίλους Ευρωπαίους

4. Καλούμε την Κομισιόν να δει το θέμα εξόδου μιάς χώρας από τη Ζώνη του
Ευρώ, μια και αυτό δεν προβλέπεται πουθενά. Με το που θα κυκλοφορήσει η
είδηση το Ευρώ θα χάσει το 30% της αξίας του ως προς το δολλάριο. Στο σημείο
αυτό η Ελληνική Κυβέρνηση πουλάει τα δολλάρια και αγοράζει Ευρώ. Το κέρδος
είναι 25% (με τις προμήθειες) και οι Γερμαναράδες το φυσάνε και δεν
κρυώνουν.

5. Εν τω μεταξύ σοβαρευόμαστε και δουλεύουμε και πληρώνουμε φόρους

6. Συνάπτουμε συνθήκη με την Τουρκία σύμφωνα με την οποία δίνουμε Ελληνική
(άρα και Ευρωπαϊκή) υπηκοότητα σε όποιον Τούρκο πολίτη έχει συγγένεια μέχρι
β’ βαθμού με Τουρκους που εκτοπίστηκαν κατά την ανταλλαγή πληθυσμών. Όλοι
αυτοί την επόμενη μέρα παίρνουν το αεροπλάνο για τη Γερμανία… Ταυτόχρονα
θεσπίζουμε ακόμα πιό εύκολα κριτήρια ελληνοποίησης (με παράβολο 3.000 Ευρώ)
των παράνομων προσφύγων. Και αυτοί παίρνουν την επόμενη μέρα το τραίνο για
τη Γερμανία και Γαλλία. Με τρόμο βλέπουν οι Εταίροι εισροή 15.000
μουσουλμάνων την εβδομάδα με Ελληνικά διαβατήρια.

7. Η Κομισιόν απελπισμένη καλεί τους Εταίρους να αναθεωρήσουν τη στάση τους
για την Ελλάδα, όλοι όμως βλέπουν ότι είναι αργά.

8. Η Ελλάδα αιτείται αποχώρησής της από το Ευρώ. Ακολουθούν και η Ιταλία και
Ισπανία που υποφέρουν χρόνια από το σκληρό Ευρώ και την κηδεμονία των
Γερμανών. Το Ευρώ καταρρέει. Η Κομισιόν παραιτείται σύσσωμη. Οι Άγγλοι
κατηγορούν Γερμανία και Γαλλία ότι τα έκαναν μούσκεμα και ζητούν επειγόντως
αναθεώρηση των Συνθηκών.

9. Έχουμε φτάσει στον Δεκέμβριο του 2012. Οι Γερμανοί κατάλαβαν ότι το να τα
βάλουν μαζί μας ήταν λάθος. Μερικές μέρες αργότερα φτάνει το τέλος του
κόσμου. Όχι για όλους όμως. Οι Έλληνες (και τα 15 εκατομμύρια σε όλο τον
κόσμο) έχουν μεταφερθεί με τα διαστημόπλοια των Ελ στον Άλφα του Κενταύρου.
Μαζί τους σώθηκαν και μερικές ξέμπαρκες Γερμανίδες που είχαν παντρευτεί κάτι
γκαρσόνια από την Μύκονο…

Φυσικά και κάνω πλάκα. Δεν είναι δυνατόν να γίνει το 5!

ΕΤΣΙ..... ΑΠΛΑ

η δεκαετία του `70 τη θυμάμαι σαν χθες. Κυκλοφορούσαν παντού τα Fiat 127, τα Zastava, και οι μηχανές Floretta. Οι σπορτίφ τύποι είχαν Autobianchi Abarth (με 53 άλογα παρακαλώ), και οι σώφρονες Austin Morris Allegro!
Το σάντουιτς με γύρο κόστιζε 3 δραχμές, με σουτζουκάκι 2, και το λεωφορείο μία δραχμή (με πάσο 50 λεπτά). Αν έδινες εικοσάρικο, ο εισπράκτορας ή ο σουβλατζής σε μάλωνε, διότι δεν είχε να στο χαλάσει.
Τόσο καλά…

Και μετά ήρθε η δεκαετία του 80.
Και το ΠΑΣΟΚ. Και γέλασε το χείλι του κάθε πικραμένου.
Το δημόσιο άνοιξε τις πόρτες του στον κάθε αναξιοπαθούντα που δήλωνε σοσιαλιστής, η Ελλάδα απέκτησε «ανεξάρτητη» διεθνή φωνή, μια νέα τάξη αναδύθηκε απ` το πουθενά, και οι ρεμούλες έγιναν κανόνας.
Η χαρά του αφισοκολλητή…
Το βασίλειο της συνδικαλιστικής αυθαιρεσίας. Όπως και της φτηνής ρητορικής. «Έξω οι βάσεις του θανάτου», «Ζήτω η Λιβύη», μελετήστε το «πράσινο βιβλίο» του Καντάφι, και άλλα πολλά παρόμοια.
Ώσπου ήρθε το τέλος.
Τα αναπόφευκτα σκάνδαλα οδήγησαν σε ειδικά δικαστήρια, ψευδεπίγραφους κήνσορες, και στο «Τσοβόλα δώστα όλα», και από κει πάνε κι`άλλοι.

90′s… και σκάει μύτη ο Μητσοτάκης με τον Μαυρίκη… Τη δεκαετία του `90 που ακολούθησε, τα κεφάλια μπήκαν κάπως μέσα, αλλά τότε ήταν που ανδρώθηκαν τα πραγματικά λαμόγια.
Τα σκυλάδικα γνώρισαν πιένες. Η Λιάνη ήταν απλά η κορυφή του παγόβουνου. Πίσω της υπήρχε μια ολόκληρη συνομοταξία πεινασμένων και συνάμα αγριεμένων ασύδοτων. Με το χαμόγελο της Κολυνός. «Σοσιαλιστικά» βαμπίρ. Μαζεύοντας όμως γύρω τους και τη πλέμπα.
Και έτσι είδαμε το μοναδικό φαινόμενο, η κάθε γειτονιά να έχει και από μια ΕΛΔΕ, όπως κάποτε είχε από μια ντισκοτέκ. Χαμός στο ίσιωμα. Κόσμος και κοσμάκης καταχρεώθηκε για να μπορεί να γίνει «παίκτης».
Χα και πάλι χα.
Κάποιοι όμως ανησυχούσαν από τότε. Είχαν υπόψη τους τη λευκή βίβλο της ΕΟΚ, που ελάχιστη της δόθηκε δημοσιότητα.

00′s ….. και μετά ήρθε το ευρώ. Στην αρχή χαρήκαμε, καθότι αισθανθήκαμε Ευρωπαίοι. Το χρόνιο όνειρο της ψωροκώσταινας.
Μέχρι που συνειδητοποιήσαμε πως το ευρώ, που είχε κλειδώσει στις 340 δραχμές, ισοδυναμούσε με το παλιό κατοστάρικο. Κάποτε αγοράζαμε το φραπέ 140 δραχμές και σκοτωνόμασταν με τον σερβιτόρο για τα ρέστα από τις 150. Τώρα έφτασε το φραπέ στα 5 ευρώ και αισθανόμαστε γύφτοι αν δεν αφήσουμε 1 Ε πουρμπουάρ (340 δραχμές παρακαλώ).
Παρ’ όλα αυτά, λίγο τα ευρωπαϊκά πακέτα, λίγο η Ολυμπιάδα, λίγο η τραπεζική απελευθέρωση της δανειοδότησης, λίγο η στρεβλή ανάπτυξη, λίγο η καρακατσουλίστικη τιβί μας, και γίναμε όλοι μπρούκληδες.
Πήξαμε να βλέπουμε BMW και Μερτσέντες αγορασμένες με 136 άτοκες(!) δόσεις. Γεμίσαμε από χάϊδες τυπάδες και αισθησιακές μοντέλες (όλες ξανθιές) γκλαμουράτες.
Εκεί που κάποτε βλέπαμε μόνο μουσάτους αγωνιστές, και αξύριστες κνίτισες, γεμίσαμε από τεκνά και σεξοβόμβες.
50 τηλεοπτικά κανάλια η Νέα Υόρκη; 150 εμείς.
Home Cinemas, Pentium, Playstation, lap tops, flat screen 42 inch HD TV’s, και πάει λέγοντας…
Όχι παίζουμε.
Και νάσου Ολυμπιάδα σούπερ φαντεζί, και νάσου ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, και πίσω και σας φάγαμε κουφάλες λιγούρηδες Ευρωπαίοι. Ελλάδα ρε…
Ναι, αλλά ήρθε πλέον και η ώρα του λογαριασμού. Με πορδές αυγά δεν βάφονται.
Η αιώνια σοφία του απλού λαού επαληθεύτηκε για μια ακόμη φορά. Όλα ήταν σικέ.
Τεράστιο το έλλειμμα, τεράστιο το δημόσιο χρέος, και πάπαλα οι ντεμέκ σωτήρες πολιτικοί μας. Ανθρωπάκια και αυτοί, που ψάχνουν να κάνουν τη καλή τους με καμιά γρηγοράδα. Και μετά μην τους είδατε, μην τους απαντήσατε. Πάντα φταίνε οι προηγούμενοι.
Και νά ‘μαστε ξανά μανά, εσείς και εγώ, οι μέσοι Έλληνες δηλαδή, ενώπιοι ενωπίω του ΔΝΤ και του κάθε Τρισέ. Της σκληρής πραγματικότητας.
Και ξαφνικά έντρομοι συνειδητοποιούμε, πως τελικά οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δεν μας πολυσυμπαθούν. Ήταν όλα μια αυταπάτη. Τους αρέσουν τα τζατζίκια και οι παραλίες μας, αλλά πέραν τούτων… τίποτα. Μας απεχθάνονται και μας θεωρούν τσαμπατζήδες και απατεώνες.

Και ο κύκλος κλείνει.
Μας βλέπω ξανά με λαχανί Zastava και πειραγμένα Lada (με 6 προβολείς ομίχλης) να κάνουμε κόντρες στις παραλιακές. Αν φυσικά υπάρχουν χρήματα για βενζίνη. Αλλιώς υπάρχουν και τα παπάκια (με φωσφοριζέ ζάντες) για τα τρελά γούστα.
Το ride είναι over, που λένε και οι Αμερικάνοι σύμμαχοί μας. Το ελληνικό λούνα παρκ τελείωσε. Εκτροχιάστηκε, όπως στις ταινίες με το δαιμονισμένο τρενάκι του τρόμου. Ήταν όμως εντυπωσιακό όσο κράτησε. Και όσοι το πρόλαβαν το απόλαυσαν.
Οι υπόλοιποι ας πρόσεχαν.
Γεννήθηκαν αργά…

ΠΟΛΥ ΣΚΛΗΡΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ

Διαβάζω τις τελευταίες μέρες μεγάλο μέρος της αρθογραφίας ,είτε στις εφημερίδες ,είτε στα blogsκαι διαπιστώνω πως ανάλογα με τα συμφέροντα του καθενός δίνεται και αντίστοιχη ερμηνεία των τελευταίων γεγονότων στην πολιτική σκηνή.

Και τι δεν βλέπει κανείς, Ο λαός έφερε τον Βενιζέλο γράφει κάποιος από τον ΔΟΛ

Ο μύχιος πόθος και η επιθυμία του Παπανδρέου ήταν να αποδράσει μέσα από την συγκυβέρνηση γράφει ο Τσίμας.

Ο Παπανδρέου είναι ανίκανος να κυβερνήσει κραυγάζουν οι δεξιοί κονδυλοφόροι και όχι μόνο.

Είναι όμως έτσι? Ας δούμε μερικά πράγματα ,τον Απρίλιο του 2011 η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με μια Ευρώπη να πιέζει ασφυκτικά, για εθνική συνεννόηση, στα πρότυπα της Πορτογαλίας τουλάχιστον.

Η κατάσταση στο εσωτερικό μέτωπο να εντείνεται ,με δεδομένες τις θυσίες του λαού, την αύξηση της ανεργίας ,την αποτυχία στην πάταξη της φοροδιαφυγής, και στην μείωση των εσόδων .

Παράλληλα η αναποφασιστικότητα της ΕΕ ,η μη ύπαρξη σχεδίου για την αντιμετώπιση της κρίσης σε όλη την ευρωζώνη ,εμποδίζουν να φανεί φως στο τούνελ για την έξοδο από την κρίση.

Στο εσωτερικό ο Σαμαράς παρουσιάζει μια πρόταση το Ζάππειο 2 την οποία μετά βαΐων και κλάδων πρώτα από όλους η ΕΕ και συγκεκριμένα οι ομοϊδεάτες του ηγέτες την απορρίπτουν. Όμως για τα μαγειρεμένα γκάλοπ είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να βγάλουν πρώτη την ΝΔ στις δημοσκοπήσεις

.Παράλληλα μέσα στο Πασόκ ακούγονται φωνές των βουλευτών κάτω από την πίεση του κόσμου,και παίζοντας κάποιοι προσωπικά παιχνίδια δημιουργούν καταστάσεις περίεργες.

Ο Παπανδρέου, διαβλέποντας την όλη κατάσταση από καιρό προσπαθεί με κάθε τρόπο να πετύχει την εθνική ενότητα.

Συγκαλεί συμβούλιο αρχηγών 2 φορές ,ανακοινώνει πως προτίθεται να συμπεριλάβει προτάσεις στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα από τις προτάσεις του Σαμαρά αν και υπάρχει διαφωνία για αυτές (εφεδρεία εργαζομένων) .

Προτείνει να προχωρήσουν μαζί με τη ΝΔ και τα άλλα κόμματα σε κυβέρνηση συνεργασίας.

Τέλος σε μια πράξη ύψιστης ευθύνης και αλτρουισμού απέναντι στη σωτηρία της χώρας ,προτείνει να μην είναι ο ίδιος πρωθυπουργός στην κυβέρνηση συνεργασίας προκειμένου να προχωρήσει η εθνική ενότητα και να αντιμετωπιστούν, με κοινό πολιτικό μέτωπο τα μεγάλα προβλήματα της χώρας.

Η ΝΔ και οι λοιπές πολιτικές δυνάμεις ,διαβάζοντας την ,όλη κατάσταση με γνώμονα το μικροκομματικό τους συμφέρον ,βλέπουν τις κινήσεις του Παπανδρέου ως αδυναμία να κυβερνήσει.

Ο Σαμαράς λειτουργώντας ως συνδικαλιστής β διαλογής(στα δικά μου φοιτητικά χρόνια ,δεν θα τον χρησιμοποιούσαμε ούτε σαν αφισοκολλητή –σίγουρα θα κολλούσε την αφίσα ανάποδα ) προσπαθεί να επιβάλλει τέτοιους όρους στην πρόταση Παπανδρέου (διάρκεια κυβέρνησης μέχρι το Σεπτέμβριο ,μεταναστευτικό κλπ) ώστε να φανεί ο κυρίαρχος του παιχνιδιού.

Φυσικό και επόμενο ο εκλεγμένος πρωθυπουργός να μην συμφωνήσει.

Βλέποντας την όλη κατάσταση με τις παραιτήσεις βουλευτών, και καταλαβαίνοντας που πάει το παιχνίδι (στήριξη ΔΟΛ ,ΜΕGΑ ,στους εκσυγχρονιστές -ξύπνησε το 2008 ξανά,) αποφασίζει να μην πάει σε μια κυβέρνηση τεχνοκρατικού προσανατολισμού, αλλά σε μια πολιτική κυβέρνηση βάζοντας τον Βενιζέλο στο πιο κρίσιμο αυτήν την εποχή υπουργείο οικονομικών, αφαιρώντας έτσι την οποιαδήποτε αντίδραση από την πλευρά των εκσυγχρονιστών στο εσωτερικό του Πασόκ .Αναδεικνύει την ανευθυνότητα του Σαμαρά και ξαναγίνεται ο κύριος παίκτης στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

Αποδεικνύει έτσι ότι είναι πολύ σκληρός για να πεθάνει, όλα τα υπόλοιπα τα γράφουν όσοι δεν γνωρίζουν τι είναι ο Παπανδρέου

Φαεινές ιδέες...

Αντιγράφοντας τον Ανδρέα Παπανδρέου, που ήθελε ή να φύγουμε από την ΕΟΚ ή να επαναδιαπραγματευτούμε μια «ειδική σχέση» με τις Βρυξέλλες ο Αντωνάκης Σαμαράς επαναλαμβάνει συνεχώς ότι το ζητούμενο όλων πρέπει να είναι η επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Και ήταν αυτό ένας από τους κύριους λόγους της... αποτυχίας μιας συναίνεσης για τη σωτηρία του τόπου. Οι άλλοι ήταν οι απίστευτες αξιώσεις να απαρνηθεί το ΠαΣοΚ τα όσα (όχι και τόσο πολλά) πρόλαβε να προωθήσει όπως τον νόμο για τους μετανάστες και να δεχτεί διάφορα άλλες ακροδεξιές αξιώσεις για πολιτικές και πολιτικούς.

Ως προς την καραμέλα της «επαναδιαπραγμάτευσης» ας θυμηθούμε ότι ήδημετά το 1981 όλοι οι εταίροι μας, με πρώτο τον Μιτεράν, αρνήθηκαν κάθε ιδέα επαναδιαπραγμάτευσης της ένταξής μας στην ΕΟΚ με στόχο μια «ειδική σχέση» και προχώρησαν μόνο στα λεγόμενα «μεσογειακά προγράμματα» που χρησιμοποίησαν πρώτα οι Γάλλοι και οι Ιταλοί και μετά οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι. Ιμπεριαλιστική κακία τους; Όχι, απλά θέμα αρχής που δεν αποδέχεται το είπα-ξείπα στις διεθνείς και ευρωπαϊκές σχέσεις.

Ως προς το Μνημόνιο έγιναν χωρίς τις σαμαρικές σοφιστείες σημαντικές βελτιώσεις με τη μείωση του επιτόκιου του δανεισμού, την παράταση των προθεσμιών αποπληρωμής και της αποδοχής της προοπτικής ενός νέου μεγάλου δανείου. Δηλαδή της αποδοχής της κακής εμπειρίας από την πρώτη περίοδο εφαρμογής του. Μπορεί να γίνουν ίσως και άλλες βελτιώσεις, αλλά, προφανώς, όχι αυτές που ενδιαφέρουν τις πλατείες.

Ο κ.Σαμαράς είδε πρόσφατα όλους τους κοινοτικούς παράγοντες και όλοι του εξήγησαν ότι θέμα επαναδιαπραγμάτευσης δεν συζητούν καν. Και μάλιστα ο Γάλλος πρωθυπουργός κ.Φιγιόν του σύστησε δημόσια να προχωρήσει σε συναινετικές λύσεις και να αποδεχτεί το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα. Ο κ,.Σαμαράς είναι πια καμένο χαρτί για την Ευρώπη. Δεν πρέπει να συμπαρασύρει και την Ελλάδα.

Το αίτημα της επαναδιαπραγμάτευσης είναι κουφό όταν το θέτει η μία πλευρά και το απορρίπτει η άλλη. Ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας θα έπρεπε να το γνωρίζει. Είναι μάλιστα σίγουρο ότι το γνωρίζει.

Μολοντούτο δεν πιστεύω την ιταλική πληροφορία σύμφωνα με την οποία εξήγησε στούς συνομιλητές του ότι τα όσα λέει δημοσίως είναι μόνο προπαγανδιστικά και αφορούν το ελληνικό πόπολο. Υπάρχει όμως μία ένδειξη ότι μπορεί και να πιστεύει τελικά τα όσα λέει : σύμφωνα με τον κυριότερο και βαρύγδουπο συνεργάτη του Λαζαρίδη, ναι του έκανε τις συστά σεις που μάθαμε ο κ.Φιγιόν αλλά αυτός, ο Αντωνάκης, του είπε «όχι» όπως ο Μεταξάς είπε «όχι» στον Μουσολίνι. Υποθέτω ότι θα χάρηκε πολύ ο κ.Φιγιόν αν το έμαθε: νά πώς αποκτάς συμμάχους και φίλους.

Όταν μάλιστα τρεις μεγάλες γαλλικές τράπεζες υποβαθμίστηκαν λίγο μετά από τους «αξιολογητές» γιατί έχουν πάντα ελληνικά ομόλογα...
ΒΗΜΑ

ΔΕΝ ΜΕ ΛΕΝΕ...

...πάρτε το αλλιώς...

Δεν με λένε Αλαβάνο, δεν με λένε Αμβρόσιο, δεν με λένε Χατζηνικολάου, Τρέμη, Πρετεντερη, Αναστασιάδη και Τριανταφυλλόπουλο, δεν με λένε Ανθιμο και Κασιμάτη, δεν με λένε Μπέη ή Λαζόπουλο.

Δεν είμαι μητροπολίτης, ακαδημαϊκός, μεγαλοδημοσιογράφος, ιδιοκτήτης ΜΜΕ και εργολάβος του δημοσίου, δεν είμαι αριστερός αρχηγός αριστερού κόμματος με κάποια εκατομμύρια στις τράπεζες.

Δεν είμαι ο εθνικός διασκεδαστής που πληρώθηκα 15.000.000 ευρώ για τα DVD μου από τον Μπόμπολα ώστε να αποκαλώ τον εκλεγμένο Πρωθυπουργό της χώρας μου χούντα όταν το απαιτήσουν οι εργολάβοι που με πληρώνουν. Δεν διεκδικώ δεκάδες χιλιάδες ευρώ σε αναδρομικά.

Κυρίως όμως δεν παριστάνω τον Ζορό και τον υπερασπιστή των φτωχών με τη σιγουριά που μου δίνουν οι απολαβές μου, εκατομμυρίων ευρώ από κρατικές επιχορηγήσεις, καθηγητικές γνωμοδοτήσεις, αριστερές ή δεξιές δεν έχει σημασία το ίδιο πληρώνονται – οι αριστερές ίσως λίγο περισσότερο, δεν καταδικάζω τους εμπόρους ναρκωτικών κάνοντας παρτυ με κόκα στα κότερα των κολλητών έχοντας μάλιστα το ακαταδίωκτο ως σελεμπριτυ. Δεν σουλατσάρω στις διαδηλώσεις γιατί είναι μόδα ή γιατί φέρνει ψήφους αλλά μόνο όταν νοιώθω την ανάγκαιότητα. Δεν, δεν… χιλιάδες δεν...

Με λένε Αλέκο και ζω εκεί που γεννήθηκα πριν 53 χρόνια, στα Πατήσια. Σήμερα 3 του μήνα στον λογαριασμό μου υπάρχουν 8 ευρώ. Εφτακόσια ευρώ έφυγαν ήδη την 1η σε χρέη. Το ίδιο βιολί κάθε μήνα. Το αυτοκίνητό μου είναι FIAT SEICENTO 900 κυβικών του 2000. Στην ιδιοκτησία μου και μια μηχανή HONDA του 2006. Το ρεύμα δεν έχει πληρωθεί εδώ και καιρό. Δεν ντρέπομαι για όλα αυτά, αντίθετα είμαι υπερήφανος. Γιατί δεν είμαι μαζί με το λαό. ΕΙΜΑΙ λαός.

Δεν είμαι υπέρ ή μαζί με τους αγανακτισμένους πολίτες. ΕΙΜΑΙ αγανακτισμένος πολίτης. Αλλά είμαι πρώτα πολίτης και μετά αγανακτισμένος. Και η σειρά ΕΧΕΙ σημασία. Για όποιον καταλαβαίνει τουλάχιστον.

Όταν λέω ότι είμαι εναντίον των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ στην Σερβία ΔΕΝ σουλατσάρω στην Σταδίου πάνω κάτω, ΕΙΜΑΙ μαζί με τους συντρόφους μου στο Βελιγράδι όταν πέφτουν οι βόμβες, όχι πριν, όχι μετά... Και είμαστε εκεί με τη σφραγίδα και τη σημαία του κόμματός μου και του Προέδρου του.
Όταν λέω ότι είμαι αλληλέγγυος με τον Παλαιστινιακό λαό ΕΙΜΑΙ μαζί με τους συντρόφους μου στην Γάζα ΕΝΩ βομβαρδίζεται. Όχι πριν, όχι μετά… Και είμαστε εκεί με τη σφραγίδα και τη σημαία του κόμματός μου και του Προέδρου του.

Όταν λέω ότι είμαι ενάντια στο Τούρκικο βαθύ κράτος δεν γράφω «πατριωτικές» επιστολές σε ιν περιοδικά και στο διαδίκτυο, ΕΙΜΑΙ μαζί με τους συντρόφους μου έξω από τις φυλακές της Κωνσταντινούπολης αλληλέγγυος με τους φυλακισμένους τούρκους αγωνιστές και απεργούς πείνας, με την ΜΙΤ στο κατόπι μας. Και είμαστε εκει με τη σφραγίδα και τη σημαία του κόμματός μου και του Προέδρου του.

Όταν καταδικάζω την κρατική βία και την καταστολή δεν το κάνω στα καφενεία. Το κάνω ως μάρτυρας υπεράσπισης των εξωκοινοβουλευτικών κατηγορούμενων στις αίθουσες δικαστηρίων και στις φυλακές.


Απεργώ ΠΑΝΤΑ όταν το σωματείο μου καλεί σε απεργία ανεξάρτητα απο την πολιτική συγκυρία, απο το χρώμα της κυβέρνησης ή της εργοδοσίας.

Αυτός είμαι εγώ. Καλό ή κακό ΑΥΤΟΣ είμαι!

Και είμαι έτσι γιατί είμαι 35 χρόνια ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ είναι η ιδεολογία μου, η πολιτική μου παιδεία, ο πολιτικός μου πολιτισμός, η πολιτική μου βαρβαρότητα, τα λάθη μου και οι αστοχίες μου.

Στο κόμμα μου ποτέ δεν είπαμε ότι είμαστε η πρωτοπορία της επανάστασης. Κάναμε όμως πολλές φορές και με πολλούς τρόπους όμορφα πράγματα που οδήγησαν την πατρίδα και το λαό και την δημοκρατία μπροστά.

Κοντολογίς, όποια ΚΟΥΦΑΛΑ το ΕΝΝΟΕΙ ότι πρέπει να ΚΑΕΙ το «ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ Η ΒΟΥΛΗ» να το πει καθαρά. Γιατί νοιώθω την υποχρέωση να είμαι εκεί αυτοπροσώπως. Για να υπερασπιστώ το «μπουρδέλο» με νύχια και με δόντια και όποιο κόστος απέναντι σε όποιον «αγανακτισμένο» ή όχι.

Γιατί ΔΕΝ είμαι πατριώτης ευκαιριακός άρα σέβομαι το αίμα και τις στερήσεις και τις θυσίες όσων αγωνίστηκαν για να υπάρξει το «μπουρδέλο». Γιατί το κόμμα μου με έμαθε ότι η σημαία της πατρίδας ΔΕΝ είναι σημαία ευκαιρίας ώστε πότε να την καίω μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη και πότε να την κραδαίνω δέρνοντας μετανάστες.

Γιατί δεν πιστεύω ότι πρέπει η Αστυνομία να προστατεύει τη Βουλή των Ελλήνων.

Γιατί αν ήμουν γραμματέας του κόμματός μου θα ζητούσα από την αστυνομία να απομακρυνθεί και θα καλούσα τους πολίτες να υπερασπιστούν τη Βουλή και τους βουλευτές. ΟΛΟΥΣ τους βουλευτές, ΟΛΩΝ των κομμάτων.

Όπως θα καλούσα τους πολίτες να υπερασπιστούν το δικαίωμα ΟΛΩΝ των κομμάτων να κάνουν τις συγκεντρώσεις τους όπου θέλουν και όπως θέλουν.

Γιατί η δημοκρατία δεν είναι υπόθεση μόδας, συγκυρίας και εκτόνωσης αυθεντικής ή στημένης. Είναι πράξη καθημερινή και υποχρέωση όλων των πολιτών απέναντι σε όλους τους πολίτες.


Γιατί ξέρω πόσο εύκολα καταργείται η δημοκρατία σε λίγες ώρες και πόσο δύσκολα και με πόσες θυσίες ξαναχτίζεται.

Αυτά προς το παρόν και τα ξαναλέμε.

ΕΝΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΕΚΟ ΣΤΑΜΟΥ

ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

. Η αποκωδικοποίηση του τι συμβαίνει στο Σύνταγμα δεν θα πρέπει να μείνει στα διαφορετικά στοιχεία του χθες ιδωμένα μέσα από τη θετική διάθεση διάθεση μόνο και μόνο επειδή μας απομακρύνουν από τα κακώς κείμενα αλλά θα πρέπει αυτά τα ίδια να αναλυθούν.

Σαν θετικά αθροίζονται το ακομμάτιστο, το πολυσυνθετικό το χωρίς αντιπροσώπους, χωρίς πάτρωνες σημαίες και ξύλινα συνθήματα, ενώ ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην χρήση των νέων τεχνολογιών σαν το στοιχείο εκείνο που δομεί έστω και τμηματικά ένα νέο επαναστατικό πρότυπο. Όμως τα στοιχεία αυτά που συγκροτούν της ιδιαίτερη δομή της διαμαρτυρίας αυτής είναι και οι φορείς της ίδιας της προβληματικής της, ενώ αποτελούν και την λυδία λίθο για τον έντονο λαϊκίστικο-απολιτικό χαρακτήρα των διαμαρτυριών.

Δεν θα σταθώ στο ότι το κάλεσμα που αρχικά απηύθυναν και καλούσε τον κόσμο να παρευρεθεί αφήνοντας στο σπίτι την ιδεολογία του, έκφραση που το λιγότερο είναι ατυχής αν όχι και επικίνδυνη για την δημοκρατία και θα σταθώ στο ποια είναι τα χαρακτηριστικά του λαϊκισμού.

Καταρχήν η πολυσυλλεκτικότητα της κίνηση όχι μόνο δεν είναι θετική, αλλά είναι και κυρίαρχο γνώρισμα κάθε λαϊκιστικής πολιτικής διεργασίας και αυτό γιατί βασικό της χαρακτηριστικό είναι η ενοποίηση των διαφορετικοτήτων του κοινωνικού πεδίου, στο όνομα ενός απλοποιημένου και κυρίαρχου ανταγωνισμού, ο οποίος αρθρώνεται στα αντιθετικά άκρα ενός ακαθόριστου λαού από τη μία και μιας κυρίαρχης ιδεολογίας η θεσμικής εξουσίας από την άλλη.

Τα βαθιά ετερόκλητα στοιχεία μπορεί να διαχωρίζονται χωρικά και όχι μόνο, στην λεπτομερειακή τους ανάλυση, αλλά δεν παύουν να συνδέονται να υπερκαθορίζονται και εν τέλει ταυτίζονται όντας “αγανακτισμένα”. Η ίδια η λέξη αναδεικνύει την δεύτερη διάσταση του λαϊκισμού την τάση του δηλαδή να παράγει η να καθιστά κενά νοήματος σημαίνοντα. Έτσι το αγανακτισμένος καθίσταται όχι μόνο λέξη στην οποία μπορούν να “παρεισφρήσουν” διάφορες ερμηνείες αλλά και που σε ύστερο στάδιο αρκεί για να εξηγήσει-δικαιολογήσει τα πάντα ενώ σε τελική ανάλυση “περιγράφει”-”εξισώνεται” με τα ίδια τα αιτήματα και του αγώνα.

Πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε δογματικοί με την υπεράσπιση της δημοκρατίας χωρίς να αφήνουμε κανένα περιθώριο όχι μόνο για δικαιολόγηση αλλά και λογική επεξεργασία αντιδημοκρατικών πράξεων.

Αυτός ο ανταγωνισμός των “αγανακτισμένων” με το “σύστημα” και το κυρίαρχο εξουσιαστικό ιδεολογικό μπλοκ είναι που παράγει εσωτερικά, όχι μόνο την αναλυτική σκέψη για του τι συμβαίνει ,αλλά παρέχει και μια απλοϊκή δέσμη λύσεων που ευχαριστεί τους «αγανακτισμένους»όχι μόνο απαλλάσσοντας τους από ευθύνες αλλά και από υποχρεώσεις για την υπέρβαση της κρίσης. Έτσι η ιαχή “κλέφτες κλέφτες” πέρα από την απλοϊκή ανάλυση για το αίτιο της κρίσης έχει και σαν επακόλουθο την απλοϊκή λύση: να πληρώσουν αυτοί που έχουν, οι οποίοι δεν μπορεί παρά να έχουν κλέψει, για να έχουν.

Άλλη βασική συνιστώσα του λαϊκισμού είναι η απευθείας σχέση ηγέτη μάζας χωρίς θεσμούς διαμεσολάβησης Εδώ μπορεί ακόμα να μην έχουμε ηγέτη και πιθανότατα να μην υπάρξει ποτέ έχουμε όμως μια ξεκάθαρη αντίθεση με τους δημοκρατικούς διαμεσολαβητικούς θεσμούς μεταξύ μαζών και εξουσίας που είναι οι διαφόρων ειδών συλλογικότητες Παρατηρούμε άρνηση για τον ρόλο των κομμάτων αλλά και για τον ρόλο των συνδικάτων. άρνηση η οποία σε αυτή την περίπτωση όχι μόνο δεν αποκτά χαρακτηριστικά πάλης απέναντι στις κυρίαρχες ελίτ αλλά αντιθέτως τις υποβοηθά σημαντικά δίνοντας τους εκείνο το άλλοθι που “χρειάζονται” για περαιτέρω αυτονόμηση της εξουσίας από τις μάζες. Το κομματικό φαινόμενο στην Ελλάδα και όχι μόνο υποχωρεί ενώ το ίδιο συμβαίνει και με την συνδικαλιστική πυκνότητα. Τα δύο αυτά στοιχεία είναι άμεσα συσχετισμένα με αρχηγοκεντρικές δομές εξουσίας και ελαχιστοποίηση του κοινωνικού ελέγχου στην πολιτική διαδικασία. Γι’ αυτό άλλωστε και οι κινητοποιήσεις στο Σύνταγμα χαίρουν της αποδοχής και προβολής μερίδας των ΜΜΕ που βλέπουν στο βάθος αύξηση της επιρροής τους τόσο πάνω στις μάζες όσο και πάνω στην πολιτική.

Οι λαϊκιστές δεν θέλουν να αναζητήσουν και να αποδώσουν τη κεντρική αιτία της κρίσης, στην ασυδοσία και τη κρίση του χρηματιστηριακού καπιταλισμού.

Δεν θέλουν να ασκήσουν κριτική και αποσιωπούν την νεοφιλελεύθερη πολιτική που ηγεμόνευσε και οδήγησε στην ήττα της πολιτικής έναντι του κεφαλαίου.

Δεν θέλουν και αποσιωπούν το ρόλο του ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΡΙΟΥ των Βρυξελλών, έναντι τη ασυδοσίας των συμμοριών των αγορών. Δεν θέλουν να αποδώσουν στις νεοφιλελεύθερες επιλογές το μνημόνιο , με ένα από τα αποτελέσματα αυτής της αποσιώπησης , να εμφανίζεται το κόμμα της δεξιάς στην Ελλάδα να είναι δήθεν αντιμνημονιακό ,αποκρύβοντας το νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα του.

Δεν θέλουν να κρίνουν την σοσιαλφιλελεύθερη οικονομική πολιτική της κυβέρνησης -παράρτημα κατά περιόδους - μεγάλων μέσων μαζικής εξαπάτησης και εμπορίου φόβου.

Δεν θέλουν να αξιολογήσουν την ήττα των δυνάμεων της εργασίας στην Ελλάδα από το παρασιτικό κεφάλαιο και τους ελεγχόμενους και νεοφιλελεύθερους πολιτικούς. Δεν θέλουν να αξιολογήσουν την αποδόμηση της κυβέρνησης Παπανδρέου από μια ΑΚΡΑΙΦΝΗ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ συμμαχία που συγκροτείται από το Διευθυντήριο των Βρυξελλών , την ελληνική παρασιτική ολιγαρχία σε διαπλοκή με τα ΜΜΕ ΚΑΙ ΜΕ ΣΤΕΛΕΧΗ του ΣΟΣΙΑΛΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ καθώς και τμημάτων του εκσυγχρονιστικού μορφώματος από το ΠΑΣΟΚ

.Ήδη τα μαγειρεμένα γκάλοπ , με τα σενάρια ,για ξωπέταγμα της πολιτικής διακυβέρνησης και την αντικατάσταση της από - προσωπικότητες , τεχνικούς εταιριών , αποκρατικοποιητές , θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού ή από συμμαχικές κυβερνήσεις τύπου 1989

Τέλος για τον ρόλο του διαδικτύου δυο κουβέντες. Σε κάθε περίπτωση είναι σημαντικός και αυτό φαίνεται, όμως όταν ο Μουμπάρακ φίμωσε το internet ,τότε ήταν ο αχνός αντίλαλος ,από τα σοκάκια της παρισινής κομμούνας ,που λειτούργησε σαν οδηγός για την αυτοοργάνωση των μαζών.

Νομίζω ότι τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ομορφιά του να ζεις κάτι την γέννηση της ιδέας για δράση στα πλαίσια μιας συλλογικότητας που είναι ζωντανή

ΟΙ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΑΛΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Το μότο της διοργάνωσης ήταν σαφές: «Αυθόρμητα, ακομμάτιστα, ειρηνικά, με μοναδικό κοινό παράγοντα, την αγανάκτησή μας». Άρα υπήρχε χώρος για οποιονδήποτε αγανακτισμένο.

Η αλήθεια είναι ότι χθες κατέβηκαν πολλών ειδών αγανακτισμένοι. Αν κρίνω από τα διαδικτυακά καλέσματα, ανάμεσά τους υπήρχαν και εθνικιστές, «Σπίθες», «Άρματα», αριστεριστές, ακροδεξιοί, «Δεν πληρώνω», συνδικαλιστές και γενικώς ένα κάρο κόσμος που ήταν αγανακτισμένος για τους δικούς του προσωπικούς λόγους. Και πολύ καλά έκανε που κατέβηκε ως αγανακτισμένος που ήταν. Το συγκεκριμένο συνονθύλευμα ιδεών ήταν εμφανέστατο και στο ηχητικό ποτ-πουρί που έβγαινε από τις ντουντούκες. Ο εθνικός ύμνος, «πότε θα κάμει ξαστεριά», «ψωμί παιδεία ελευθερία», το old time classic «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή», «κλέφτες κλέφτες», κλπ.

Λυπάμαι που θα στεναχωρήσω τους ιδεολόγους «αγανακτισμένους» ,αλλά εγώ δεν μπορώ να αγανακτώ δίπλα με όλους αυτούς. Το μότο «όλοι ενωμένοι» δεν με εκφράζει σε τέτοιες περιπτώσεις. Όσο υπερασπίζομαι την κοινωνική συνοχή και την οποιαδήποτε προσπάθεια για κοινωνική ενότητα, τόσο θεωρώ ανούσιες, ίσως και επικίνδυνες σε ένα βαθμό, τις αντιδράσεις που υπό μία αόριστη έννοια φέρνουν κοντά αυτόν που προχτές βράδυ μπορεί να κυνηγούσε μετανάστες, τον βασιλόφρονα παππού, τον κακομαθημένο συνδικαλιστή, ενδεχομένως ένα μεγάλο μερίδιο πολιτών που είναι συνυπεύθυνο για την κρίση, μαζί με ένα άλλο μεγάλο μερίδιο που δεν είναι και όντως περνάει δύσκολες ημέρες. Θεωρώ σημαντικό να διαχωρίζεται η χρήσιμη ιδεολογία από τη σαπίλα, και ο συναισθηματισμός από τη λογική. Στην τελική, εγώ είμαι αγανακτισμένος για την ΜΗ εφαρμογή του μνημονίου.

Οι συγκεντρώσεις που έχουν ως κύριο σκοπό την αντίδραση σε κάτι, είναι ωφέλιμες όταν στοχεύουν στην αποσύνθεση κάποιου συγκεκριμένου στόχου. Η αντίδραση δεν είναι δημιουργική έννοια. Η δράση είναι. Επί του πρακτέου για να συμβεί κάτι όντως σε κοινωνικό ή πολιτικό επίπεδο, η αντίδραση πρέπει να είναι στιγμιαία, ώστε να αποσυνθέσει τον στόχο, και να δώσει χώρο σε μία μακροχρόνια δράση για να εποικοδομήσει κάτι άλλο. Μέχρι στιγμής, όχι μόνο τον τελευταίο χρόνο, αλλά και κατά την περίοδο ολόκληρης της μεταπολίτευσης, έχουμε κοινωνικές αντιδράσεις και όχι δράσεις. Η αποτελεσματικότητα όλων αυτών των αντιδράσεων, φαντάζομαι πως είναι εμφανέστατη ολόγυρά μας. Και αυτό είναι λογικό. Όταν αντιδράς για αόριστες έννοιες όπως η φτώχεια ή η κρίση χρησιμοποιώντας αόριστα μέσα όπως η «αγανάκτηση» δεν αναφέρεσαι σε κάτι συγκεκριμένο. Δεν υπάρχει άνθρωπος που θα σου πει «α εγώ είμαι υπέρ της φτώχειας και της κρίσης». Όταν όμως αντιδράς σε κάτι συγκεκριμένο, έχεις πάτημα για να περάσεις και σε στοχευόμενη δράση.

Ως εκ τούτου, το χθεσινό συμβάν δεν προσέφερε κάτι, γιατί το δομικό συστατικό του (η αοριστία της «αγανάκτησης») ήταν τέτοιο που δεν θα μπορούσε να επιτρέψει τη δημιουργία κάποιου εγχειρήματος. Σίγουρα είχε κόσμο, είχε ωραία ατμόσφαιρα, ενδεχομένως ,είχε και πολλές όμορφες στιγμές και να προσέφερε αυτό που θα προσέφερε ένα οποιοδήποτε ωραίο πανηγύρι. Απλά στο τέλος ο καθένας φεύγει από το πανηγύρι με διαφορετική αίσθηση. Και επί του πρακτέου, όσο ωραίο και αν είναι ένα πανηγύρι, ξημερώνει η επόμενη μέρα που έχει πάλι τις ίδιες δυσκολίες, στο ίδιο περιβάλλον, με τα ίδια προβλήματα που επιδιώκουν άμεσες λύσεις και κυρίως δράσεις.

ΤΟ ΔΑΝΕΙΣΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ellinaki.blogspot.com/

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΠΑΣΟΚ

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΕΛΛΑΔΑ

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ

Σήμερα γίνεται μιά νέα αρχή στις σχέσεις του ΓΑΠ με όλους τους ΕΛΛΗΝΕΣ,
Ολοι πλεον κατανοουν πως ο Γιώργος κάνει πράξη όσα λέει και για όσα δεσμεύεται .
Αυτό δείχνουν οι σημερινές αποφάσεις του σχετικά με τον κ. Σημίτη και τα ψηφοδελτια του κινηματος.
Για όλους εμάς που από την αρχή στηρίξαμε τον ΓΑΠ στην δύσκολη πορεία μέχρι σήμερα , οι αποφάσεις του δεν αποτελούν έκπληξη.
Εκπλήσονται μόνο όσοι είχαν μείνει στην αντίληψη ότι μπορούν να χειραγωγήσουν τον ΓΑΠ και τις έξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ.
Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησαν πολύ και με πολλούς τρόπους.
Τι να πρωτοθημηθούμε τα έτοιμα γκάλοπ που είχαν το βράδυ των εκλογών του 2007 με τα οποια έδειχνα ν στον Γιώργο να παραιτηθει παρουσιάζοντας τον βενιζέλο για προεδρο με ποσοστα κοντα στο 60%.
Την στάση που κράτησαν σε όλη την εσωκομματική διαδικασία ανάδειξης αρχηγού στο ΠΑΣΟΚ και πόσο λοιδωρούσαν τον Γιώργο.
Την μεταχείρηση που έκαναν στον Καραμανλή για τα σκάνδαλα και την ασπίδα που άπλωσαν γύρω του για να μην φθαρεί.
Την αστεία δικαιολογία πως για την ήττα της ΝΔ στις ευρωεκλογές έφταιγε η αποχή.
Και βέβαια όλοι αυτοί θα προσπαθήσουν ακόμη περισσότερο.
Το μόνο σίγουρο είναι ,ότι θα φάνε τα μούτρα τους για μιά ακόμη φορά,
Δεν έχουν αντιληφθεί πως γύρω από τον Γιώργο υπάρχει ένα τείχος αδιαπέραστο απο ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται ούτε για καρέκλες ούτε για αξιώματα΄.
Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να υπάρχει διαφανεια παντου, και να μπορούμε σαν πολίτες να νοιώθουμε αξιοπρέπεια ζώντας σε ευνομούμενο κράτος και όχι σε κράτος μπανανίας.
Τα κροκοδείλια δάκρυα των υποστηρικτών του συστήματος, για την τύχη του σημίτη και λοιπων εκσυγχρονιστών είναι άνευ ουσίας και σημασίας.
Δεν αναφέρωμαι στην ΝΔ και στον Καραμανλή, αυτοί κατά την γνώμη μου έχουν τελειώσει στην αντίληψη του κόσμου, και είναι στο χέρι του ΠΑΣΟΚ να μείνουν για πολλά -πολλά χρόνια στην αντιπολίτευση.
Σήμερα γίνεται κατανοητό, σε όλους τους Ελληνες, οτι ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ .
Υπάρχει ένας ηγέτης που εννοεί ότι λέει και τα κάνει πράξη.
Υπάρχει ένας ηγέτης που δεν είναι ψευτόμαγκας και ψευτης.
Η σύγκριση του ΓΙΩΡΓΟΥ με τον Καραμανλή καταντά να είναι ιεροσυλία πλέον σε επίπεδο ηθικής, αποφασιστικότητας,τολμης και εντιμότητας.

Στις 7 Ιουνίου εσύ ψηφίζεις, εσύ αποφασίζεις

ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ

Χθές κυριακή έκλεισαν την Πανεπιστημίου,δημιουργώντας στο οδόστρωμα διάφορα γήπεδα και συγκέντρωσαν πολλά παιδιά,προκειμένου να αναδείξουν ,όπως λένε νέους τρόπους να αθλούνται οι νέοι στις πόλεις.
Ποιός τα έκανε αυτά?
Μα ο Δήμαρχος αυτός που βάζει τα Ματ να κόβουν δέντρα απο τα παρκα, για να δημιουργήσει στη θέση τους γκαράζ.
Αυτός που τους πολίτες οι οποίοι διαμαρτύρονται τους αποκαλεί κουκουλοφόρους.
Είπε δε και το αμίμητο,<<θα γίνει θεσμός αυτό το πράγμα, όπως ο ποδηλατικός γύρος>>χώρις να σκεφτεί(πριν ανοίξουμε το στόμα να μιλήσουμε βουτάμε τη ρημάδα τη γλώσσα στό μυαλό - αν υπάρχει)ότι ποδήλατο κάνεις στους δρόμους, όμως μπασκετ τεννις και ποδόσφαιρο δεν παιζεις στην πανεπιστημιου.
Η αλήθεια είναι πως με περίσιο θράσος εκμεταλλεύτηκαν την ανάγκη και τη δίψα, των παιδιών για άθληση και παιχνίδι, για επικοινωνία με άλλα παιδιά,στήνωντας έτσι ενα επικοινωνιακό τρύκ .
Αντί να φτιάξουν υποδομές να βρουν ελεύθερους χώρους και να δημιουργήσουν χώρους άθλησης οργανωμένους στήνουν πανηγυράκια.
Παρών δε και ένας από τους δελφίνους τησ ΝΔ ,με απερίγραπτο χαμόγελο(χαζό παιδί χαρά γεμάτο),υπουργος πολιτισμού να μας λέει<<αυτό το πράγμα είναι πολιτισμός>>. Λίγη ντροπή ρε, λίγη τσίπα. ΕΛΕΟΣ

Η ΑΓΑΠΗ

Μιά φορά κι έναν καιρό,υπήρχε ένα νησί στό οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα.
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία,η Λύπη,η Γνώση η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μιά μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω.Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται.η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό. <<Πλούτε,μπορείς να με πάρεις μαζί σου?>>.<<Όχι,δεν μπορώ>>,απάντησε ο Πλούτος.
<<Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα>>.

Η Αγάπη αποφάσισε τότε να ζητήσει βοήθεια από την αλαζονεία,που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.<<Σε παρακαλώ, βοηθησέ με>> είπε η Αγάπη.
<<Δεν μπορώ να σε βοηθήσω,Αγάπη.
Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου>>,της απάντησε η Αλαζονεία.

Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
<<Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου>>.
<<Ω Αγάπη είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου>>,είπε η Λύπη.

Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη, αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.

Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:<<Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!>>.
Ήταν ένας πολύ ηλικιώμενος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε,αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στη στεριά, ο κύριος έφυγε και πήγε στον δρόμο του.

Η Αγάπη,γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε τη Γνώση:<<Γνώση,ποός με βοήθησε;>>.
<<Ο Χρόνος>>, της απάντησε η Γνώση.
<<Ο Χρόνος;>>,ρώτησε η Αγάπη.
<<Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;>>.
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
<<Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη>>.

Το κείμενο είναι του Μάνου Χατζηδάκι, αφιερωμένο για τις μέρες αγάπης των χριστουγέννων

ΠΟΣΟ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ

Μια φορά, ήταν ένας παραμυθάς που καθόταν μπροστά στο τζαμί του Οράν. Λιμάνι αλγερινό είναι -υπάρχει ακόμα.
Καθόταν λοιπόν στο πεζούλι, κοντά στο αυλάκι με το νερό όπου πλένουν τα ποδάρια οι προσκυνητές πριν μπούνε στο τζαμί, και πουλούσε όνειρα. Τρία ρεάλια το ένα. Φτηνά, αν σκεφτεί κανείς ότι το ριάλι πια δεν υπήρχε, δεν είχε αντίκρισμα. Ακριβά, αν υπολογίσουμε ότι είναι πολύ δύσκολο σήμερα να βρεθεί ριάλι στην αγορά.

- «Να δώσω μπάρμπα ένα ευρώ;» ρώτησε ένας Γάλλος τουρίστας που ήξερε και τη γλώσσα «τι όνειρο μου δίνεις;»

- «Τρία ρεάλια το πουλώ κι αν έχεις τ' αγοράζεις» απάντησε ο παραμυθάς και κοίταξε πέρα με τα τυφλωμένα του μάτια.

Οι παραμυθάδες είναι συνήθως τυφλοί, δεν έχουν ανάγκη την όραση -βλέπουν καλύτερα με τα μάτια της καρδιάς και του μυαλού.
Ο γάλλος πείσμωσε, ήθελε το όνειρο επειγόντως, κι έψαξε στα παλιατζίδικα και βρήκε τρία ρεάλια ξεχασμένα σ' ένα μαστραπαδάκι και το πήρε, μισό ευρώ του κόστισαν και τα τρία, μαζί με το μαστραπά.
Πάει ξανά να βρει τον παραμυθά αγοράσει τ' όνειρο, αλλά ο μπάρμπας είχε φύγει. Έμεινε ο γάλλος πέντε μέρες παραπάνω στο Αλγέρι και ψηνόταν καλά στον ήλιο του Οράν και στην αλμύρα της θάλασσας και ξημεροβραδιαζόταν μπροστά στο τζαμί περιμένοντας τον παραμυθά, αλλά του κάκου! Παραμυθάς πουθενά.
Έβγαλε λοιπόν εισιτήριο να φύγει με το επόμενο καράβι.

Λίγο πριν επιβιβαστεί στο πλοίο για Μασσαλία, πέρασε από το τζαμί να δει μπας και ο παραμυθάς είχε γυρίσει στο πόστο του, και, πράγματι, εκεί ήταν ο γέροντας.
Ο τουρίστας έτρεξε γρήγορα και του είπε:

- «Μπάρμπα, εδώ έχω τα τρία ρεάλια που ζήτησες. Πούλα μου τώρα τ' όνειρο!»

- «Σήμερα το όνειρο κοστίζει πέντε ρεάλια» απάντησε ο παραμυθάς και ο γάλλος φουρκισμένος έτρεξε να ακυρώσει το εισιτήριό του και ύστερα, γραμμή στο παλιατζίδικο να ψάξει γι άλλα δυο ρεάλια να συμπληρώσει το ποσό.
Το είχε μεγάλη ανάγκη αυτό το όνειρο!

Η ιστορία επαναλήφθηκε τόσες φορές, όσες χρειάστηκαν για να φτάσει στα δεκαπέντε ρεάλια η αξία του ονείρου και να μείνει ο γάλλος τουρίστας κοντά ένα μήνα και κάτι στο αλγερινό λιμάνι.

- «Τελικά, μπάρμπα, θα το πουλήσεις τ' όνειρο ή μήπως με γελάς κι όνειρο δεν έχεις για πούλημα;» είπε στον παραμυθά λίγο πριν μπαρκάρει, αποφασισμένος πια να φύγει και χωρίς όνειρο από τ' Αλγέρι ο γάλλος.

- «Τόσες μέρες που έμεινες εδώ πέρα, τι έκανες;» του απάντησε με ερώτηση ο παραμυθάς.

- «Περίμενα το όνειρο» απάντησε εκείνος, «περίμενα τ' όνειρο και έβγαζα εισιτήρια και τα ακύρωνα κι έψαχνα να βρίσκω ρεάλια στα παλιατζίδικα».

- «Δεν έτρωγες; Δεν κοιμόσουν; Δεν έκανες καμιά βόλτα στα πάρκα με τις φοινικιές; Δε χάζευες τα παπόρια στο λιμάνι;» ξαναρώτησε ο παραμυθάς.

- «Ναι, τα έκανα όλα αυτά που λες, ένα μήνα και κάτι έμεινα στο Οράν» απάντησε ο γάλλος, «αλλά τι σημασία έχει;»

- «Ένα μήνα και κάτι...» μουρμούρισε ο παραμυθάς, «κι όνειρο δε βρήκες;»

- «Αφού δε μου πούλησες, πώς να βρω;»

- «Αφού δε βρήκες μόνος σου τόσον καιρό, νομίζεις πως αυτό που θ' αγοράσεις θα το δεις;»
- «Τα όνειρα αφεντικό, τα έχουμε μέσα μας.
Αν εσύ δεν έχεις μέσα σου όνειρο, αν δε θέλεις να βρεις το όνειρό σου, πώς είσαι σίγουρος ότι αυτό που θ' αγοράσεις από μένα θα έχει αξία για σένα;
Τέλος πάντων, αφού περίμενες τόσο για τ' όνειρο, θα σου χαρίσω ένα τζάμπα.
Για στρίψε τα μάτια σου δεξιά και κοίταξε τι κρύβεται πίσω από την κολόνα του τζαμιού.
Τι βλέπεις; Ότι δεις είναι τ' όνειρό σου.
Άντε και καλό ταξίδι!»

Έστριψε ο γάλλος τουρίστας προς τα εκεί όπου του είπε ο παραμυθάς και είδε πίσω από την κολόνα του τζαμιού να μισοφαίνεται μια άσπρη φουστίτσα. Όπως πλησίαζε, μια κοπέλα του φώναξε στη γλώσσα του «μεσιέ, φαίνεστε γάλλος και θα ήθελα να σας παρακαλέσω να με φωτογραφίσετε με την κάμερα μου δίπλα στην κολόνα. Σε λίγο το πλοίο μου φεύγει και θέλω μια ανάμνηση από το λιμάνι. Παρακαλώ...» και του έτεινε τη φωτογραφική της μηχανή.

Ο Γάλλος φωτογράφισε την κοπέλα κι έτρεξε να βγάλει εισιτήριο να ταξιδέψει μαζί της, με το πλοίο της, για Μασσαλία.

Ύστερα από πολλά- πολλά χρόνια, καθόντουσαν ένα ζευγάρι γεροντάκια στο πεζούλι του τζαμιού στο Οράν, στο λιμάνι της Αλγερίας, κι έλεγαν:

- «Αγαπημένη μου, θα είχα χάσει τη μισή μου ζωή αν δε σε γνώριζα, αν δεν υπήρχε εκείνος ο παραμυθάς να μου χαρίσει τ' όνειρο...»

- «Ναι, αγαπημένε, κι εγώ του χρωστώ χάρη που μου είπε να κρυφτώ πίσω από την κολόνα του τζαμιού και να ζητήσω από τον πρώτο που θα δω να πλησιάζει προς το μέρος μου να με φωτογραφίσει...»

Η ΦΙΛΙΑ

Ένα υπέροχο κείμενο του Κοέλιο για την φιλία


"Ενας άνδρας, το άλογο και ο σκύλος του περπατούσαν σε ένα δάσος. Καθώς περνούσαν κάτω από ένα δένδρο έπεσε ένας κεραυνός και τους έκανε στάχτη! Ομως ο άνδρας δεν κατάλαβε ότι είχε εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο και συνέχισε την πορεία του με τα δύο του ζώα. Κάποιες φορές περνάει κάποιος χρόνος μέχρι να συνειδητοποιήσουν οι νεκροί την καινούργια κατάσταση. Ο δρόμος ήταν πολύ μακρύς και ανέβαιναν σε ένα λόφο. Ο ήλιος ήταν πολύ δυνατός και αυτοί ίδρωναν και διψούσαν. Σε μια στροφή του δρόμου είδαν μια πανέμορφη μαρμάρινη πύλη, που οδηγούσε σε μια πλατεία στρωμένη με πλάκες από χρυσάφι. Ο διαβάτης κατευθύνθηκε προς τον άνθρωπο που φύλαγε την είσοδο.
- Καλημέρα.
- Καλημέρα.
- Πώς λέγεται αυτό το τόσο όμορφο μέρος;
- Αυτός είναι ο παράδεισος.
- Τι καλά που φτάσαμε στον παράδεισο, γιατί διψάμε.
Του λέει ο φύλακας και του δείχνει την πηγή:
- Μπορείτε, κύριε, να μπείτε και να πιείτε όσο νερό θέλετε.
- Το άλογο και ο σκύλος μου διψούν επίσης.
- Λυπάμαι πολύ, αλλά εδώ απαγορεύεται η είσοδος στα ζώα.
Ο άνδρας αρνήθηκε με μεγάλη δυσκολία, μια και διψούσε πολύ, αλλά δεν ήθελε να πιει μόνο αυτός. Ευχαρίστησε τον φύλακα και συνέχισε την πορεία του. Αφού περπάτησαν για αρκετή ώρα στην ανηφοριά, εξαντλημένοι πλέον και οι τρεις έφτασαν σε ένα άλλο μέρος, η είσοδος του οποίου ξεχώριζε από μια παλιά πόρτα περικυκλωμένη από δέντρα. Στη σκιά ενός δέντρου καθόταν ένας άνδρας και είχε το κεφάλι του καλυμμένο με ένα καπέλο. Μάλλον κοιμόταν. Λέει ο διαβάτης:
- Καλημέρα.
Ο άνδρας έγνεψε ως απάντηση με το κεφάλι του.
- Διψάμε πολύ το άλογό μου, ο σκύλος μου κι εγώ.
Λεει ο άνδρας δείχνοντας το μέρος:
- Υπάρχει πηγή ανάμεσα σε εκείνα τα βράχια. Μπορείτε να πιείτε όσο νερό θέλετε.
Ο άνδρας, το άλογο και ο σκύλος του πήγαν στην πηγή και έσβησαν τη δίψα τους. Ο διαβάτης γύρισε πίσω να ευχαριστήσει τον άνδρα.
- Μπορείτε να ξανάρθετε όποτε θέλετε.
- Επί τη ευκαιρία, πώς ονομάζεται αυτό το μέρος;
- Παράδεισος.
- Παράδεισος; Μα ο φύλακας της μαρμάρινης εισόδου μού είπε ότι εκείνο το μέρος ήταν ο παράδεισος.
- Εκείνο δεν ήταν ο παράδεισος, αλλά η κόλαση.
Ο διαβάτης έμεινε σαστισμένος.
- Θα έπρεπε να τους απαγορεύσετε να χρησιμοποιούν το όνομά σας. Αυτή η λάθος πληροφορία μπορεί να προξενήσει μεγάλο μπέρδεμα.
- Σε καμία περίπτωση, στην πραγματικότητα μας κάνουν μεγάλη χάρη, διότι εκεί παραμένουν όλοι όσοι είναι ικανοί να εγκαταλείψουν τους καλύτερους φίλους τους!"

Πάολο Κοέλιο

Η ΦΑΜΠΡΙΚΑ ΤΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ

Με αφορμή τα εγκαίνεια του στρατιωτικού νοσοκομείου από τον καραμανλή στη Θεσσαλονίκη,αναφέρω ένα ωραίο περιστατικό που είχα αυτές τις μέρες σε μεγάλο νοσοκομείο στην Αθήνα.
Είχα κλείσει ένα ραντεβού με κάποιον διευθυντή κλινικής γιατρό, για να δεί τον πατέρα μου.
Το ραντεβού ήταν για τις 3.15 ,αφού μας δέχθηκε στις 4.45,έριξε μια ματιά κυριολεκτικά στον πατέρα μου στα όρθια, -κήλη - ήταν το πρόβλημα του πατέρα μου, και μας είπε συννενοηθείτε με την γραμματέα πότε να κλείσουμε ραντεβού για εισαγωγή και εγχείρηση.
Βγαίνοντας μου λέει η κοπέλα οφείλεται 100 ευρώ,αφού πλήρωσα με τις σχετικές παρατηρήσεις περί υπερβολής στη σχέση αμοιβής και προσφερόμενης υπηρεσίας μου έδωσε απόδειξη.
Εδώ είναι το ωραίο-στην απόδειξη έγραφε ¨΄για την υποστήριξη του ερευνητικού έργου της κλινικής΄΄.
Εμένα μου φαίνεται σαν φάμπρικα για να αποφεύγουν την φορολογησή τους οι μεγαλογιατροί
κάνω λάθος¨?

Ευχαριστώ την αγαπητή elate για την πρόσκληση .
Είμαστε ολοι μια ωραία ατμόσφαιρα




προσκαλω τους :Με Νταούλια και Ζουρνάδες
http://divaynne.wordpress.com/
http://aggelosspyrou.blogspot.com/
http://vatraxokoritso.blogspot.com/
http://mikroanalogo.blogspot.com/







http://autographcollectors.blogspot.com/

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΑΙ Η ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ

Πάρτε μιά οποιαδήποτε εφημερίδα και προσπαθήστε να δείτε τον κόσμο σήμερα. Οι πάγοι στους πόλους λιώνουν. Τρομοκρατία επικρατεί παντού. Στερεύουμε από βενζίνη, στερεύουμε από αέρα, στερεύουμε από νερό. Μέχρι τα μέσα της επαγγελματικής σταδιοδρομίας ενός σημερινού φοιτητή, ο πληθυσμός της Γης θα έχει φτάσει τα εννέα δισεκατομμύρια. Η μία απογοήτευση μετά την άλλη… Προσθέστε σ’ αυτό και ότι ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη ζουν με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα. Τέσσερα δισεκατομμύρια άνθρωποι, τα δύο τρίτα της ανθρωπότητας, ζουν με λιγότερο από δύο δολάρια την ημέρα. Η ανεργία στα ύψη, το πετρέλαιο ακόμη ψηλότερα, η γενιά των 700 ευρώ παρούσα, ελπίδα πουθενά.
Εκείνοι που είναι αρκετά τυχεροί ώστε να τους παρέχεται εκπαίδευση, οι φοιτητές όλου του κόσμου, οφείλουν να λάβουν αυτά τα στοιχεία υπόψη τους και να συνεχίσουν να ρωτούν τον εαυτό τους την ίδια ερώτηση: Εάν ο κόσμος έχει όλα αυτά τα προβλήματα, κι εμείς βιαζόμαστε να δημιουργήσουμε νέα, και όλοι απαιτούμε να λυθούν, ποιος πρόκειται να βρει τις λύσεις;
Τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι αναρωτιούνται “Θα βρω νερό που δε θα με σκοτώσει, που δε θα σκοτώσει τα παιδιά μου;” Ποιος θα τους λύσει το πρόβλημα; Αυτών και όσων αναρωτιούνται που θα βρουν τρόφιμα, και των 1,6 δισεκατομμυρίων ανθρώπων που δεν είχαν ποτέ ηλεκτρική ενέργεια;
Ασύμμετρη είναι η ικανότητα των ανθρώπων να λύσουν τα προβλήματα σε αυτόν τον πλανήτη. Οπωσδήποτε δε μπορούμε να περιμένουμε από τους ανθρώπους που δεν έχουν πόρους να παρέχουν λύσεις.
Αυτό όλους τους μορφωμένους τους κάνει μια μειονότητα. Έχω ακούσει διαφορετικούς ορισμούς της “μειονότητας”, αλλά οι μορφωμένοι άνθρωποι που καταλαβαίνουν τους νόμους της φύσης, τους κανόνες της εφαρμοσμένης μηχανικής ή τη θεωρία του ατόμου και τα οικονομικά και την πολιτική και τη δημοκρατία είναι μια απίστευτα μικρή μειονότητα σε αυτόν τον πλανήτη και έχουν ένα τεράστιο πλεονέκτημα δύναμης και ελέγχου στο παγκόσμιο φυσικό και πολιτικό περιβάλλον.
Δεν ειναι απαραίτητο να είναι κανείς ιστορικός για να γνωρίζει ότι τις περισσότερες φορές αυτή η δύναμη χρησιμοποιείται για να βοηθήσει τους πλουσίους να γίνουν πλουσιότεροι.
Οφείλουμε όλοι να θυμόμαστε ότι, εάν πρόκειται να λυθούν όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σε αυτόν τον κόσμο, αυτό είναι απίθανο να συμβεί με τους ανθρώπους και τις ιδέες που μας έφτασαν εκεί όπου είμαστε. Κι ούτε είναι οι ίδιοι άνθρωποι και οι ίδιες ιδέες αυτές που πρόκειται να μας φτάσουν σε μια διαφορετική θέση.
Χρειάζονται νέοι άνθρωποι με νέες ιδέες.
Ζούμε στον κόσμο των ιδεών Κι αυτό επειδή η δύναμη της τεχνολογίας — μέσω του Διαδικτύου, των δορυφόρων — μας επιτρέπει να μεταφέρουμε ιδέες αμέσως, οπουδήποτε στον κόσμο. Και οι κακές ιδέες θα φθάσουν εκεί επίσης ,αλλά οι καλές ιδέες μπορούν να κινηθούν αμέσως. Οι πόροι μπορούν να κινηθούν αμέσως.
Καθ’ όλη την εξέλιξη της ιστορίας, οι άνθρωποι πολέμησαν για την ύλη: έδαφος, καύσιμα, χρυσός,ύλη.
Αλλά σήμερα αυτό που έχει αξία δεν είναι πια η ύλη. Είναι οι ιδέες.
Το Διαδίκτυο είναι μια αφηρημένη έννοια - η αξία της Google υπερβαίνει την αξία όλων των εταιριών κατασκευαστριών αυτοκινήτων. Σε έναν κόσμο ιδεών, αυτό δεν είναι πια ένα παιχνίδι με μηδενικό άρθροισμα. Δεν ειναι απαραίτητο να κερδίσει κάποιος από την απώλεια κάποιου άλλου, όπου ένας έχει τον χρυσό, το πετρέλαιο ή το νερό, και άλλος δεν τα έχει.
Σε έναν κόσμο ιδεών, όλοι δημιουργούν και μοιράζονται τις ιδέες και καθένας έχει περισσότερες ιδέες στο τέλος, είτε είναι μια θεραπεία για τον καρκίνο ή ένας τρόπος για να κατασταθεί το νερό πόσιμο και η ενέργεια μη - ρυπαντική.
Είτε μας αρέσει, είτε όχι, κινούμαστε για πρώτη φορά σε έναν κόσμο όπου οι ιδέες αξίζουν περισσότερο από όλη την ύλη που υπάρχει. Αλλά αυτές οι ιδέες πρέπει να προέλθουν από μορφωμένους ανθρώπους και πρέπει να χρησιμοποιηθούν ως εργαλείο και όχι ως όπλο. Τότε θα συμβεί η μεγαλύτερη αλλαγή.
Είναι ένας κόσμος όπου οι ιδέες μετράνε, όπου οι μορφωμένοι άνθρωποι μπορούν να οδηγήσουν και να βοηθήσουν και να είναι ηγέτες για όλους αντί να τους ανταγωνίζονται. Έτσι θα ικέτευα κάθε μορφωμένο άνθρωπο σε αυτόν τον κόσμο να θυμάται, κάθε ημέρα που ξυπνά, ότι είναι μέλος μιας απίστευτα μικρής μειονότητας σε όλη την ανθρωπότητα.
Και αυτό το προνόμιο καταλαβαίνω ότι δίνει, , μια τεράστια ευθύνη σε όλους τους μορφωμένους για να είναι ηγέτες που κάνουν τα σωστά πράγματα για τους σωστούς λόγους.