Χθές κυριακή έκλεισαν την Πανεπιστημίου,δημιουργώντας στο οδόστρωμα διάφορα γήπεδα και συγκέντρωσαν πολλά παιδιά,προκειμένου να αναδείξουν ,όπως λένε νέους τρόπους να αθλούνται οι νέοι στις πόλεις.
Ποιός τα έκανε αυτά?
Μα ο Δήμαρχος αυτός που βάζει τα Ματ να κόβουν δέντρα απο τα παρκα, για να δημιουργήσει στη θέση τους γκαράζ.
Αυτός που τους πολίτες οι οποίοι διαμαρτύρονται τους αποκαλεί κουκουλοφόρους.
Είπε δε και το αμίμητο,<<θα γίνει θεσμός αυτό το πράγμα, όπως ο ποδηλατικός γύρος>>χώρις να σκεφτεί(πριν ανοίξουμε το στόμα να μιλήσουμε βουτάμε τη ρημάδα τη γλώσσα στό μυαλό - αν υπάρχει)ότι ποδήλατο κάνεις στους δρόμους, όμως μπασκετ τεννις και ποδόσφαιρο δεν παιζεις στην πανεπιστημιου.
Η αλήθεια είναι πως με περίσιο θράσος εκμεταλλεύτηκαν την ανάγκη και τη δίψα, των παιδιών για άθληση και παιχνίδι, για επικοινωνία με άλλα παιδιά,στήνωντας έτσι ενα επικοινωνιακό τρύκ .
Αντί να φτιάξουν υποδομές να βρουν ελεύθερους χώρους και να δημιουργήσουν χώρους άθλησης οργανωμένους στήνουν πανηγυράκια.
Παρών δε και ένας από τους δελφίνους τησ ΝΔ ,με απερίγραπτο χαμόγελο(χαζό παιδί χαρά γεμάτο),υπουργος πολιτισμού να μας λέει<<αυτό το πράγμα είναι πολιτισμός>>. Λίγη ντροπή ρε, λίγη τσίπα. ΕΛΕΟΣ
Δευτέρα 4 Μαΐου 2009
Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2008
Η ΑΓΑΠΗ
Μιά φορά κι έναν καιρό,υπήρχε ένα νησί στό οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα.
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία,η Λύπη,η Γνώση η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μιά μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω.Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται.η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό. <<Πλούτε,μπορείς να με πάρεις μαζί σου?>>.<<Όχι,δεν μπορώ>>,απάντησε ο Πλούτος.
<<Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα>>.
Η Αγάπη αποφάσισε τότε να ζητήσει βοήθεια από την αλαζονεία,που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.<<Σε παρακαλώ, βοηθησέ με>> είπε η Αγάπη.
<<Δεν μπορώ να σε βοηθήσω,Αγάπη.
Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου>>,της απάντησε η Αλαζονεία.
Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
<<Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου>>.
<<Ω Αγάπη είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου>>,είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη, αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:<<Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!>>.
Ήταν ένας πολύ ηλικιώμενος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε,αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στη στεριά, ο κύριος έφυγε και πήγε στον δρόμο του.
Η Αγάπη,γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε τη Γνώση:<<Γνώση,ποός με βοήθησε;>>.
<<Ο Χρόνος>>, της απάντησε η Γνώση.
<<Ο Χρόνος;>>,ρώτησε η Αγάπη.
<<Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;>>.
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
<<Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη>>.
Το κείμενο είναι του Μάνου Χατζηδάκι, αφιερωμένο για τις μέρες αγάπης των χριστουγέννων
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία,η Λύπη,η Γνώση η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μιά μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω.Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται.η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό. <<Πλούτε,μπορείς να με πάρεις μαζί σου?>>.<<Όχι,δεν μπορώ>>,απάντησε ο Πλούτος.
<<Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα>>.
Η Αγάπη αποφάσισε τότε να ζητήσει βοήθεια από την αλαζονεία,που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.<<Σε παρακαλώ, βοηθησέ με>> είπε η Αγάπη.
<<Δεν μπορώ να σε βοηθήσω,Αγάπη.
Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου>>,της απάντησε η Αλαζονεία.
Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
<<Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου>>.
<<Ω Αγάπη είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου>>,είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη, αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:<<Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!>>.
Ήταν ένας πολύ ηλικιώμενος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε,αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στη στεριά, ο κύριος έφυγε και πήγε στον δρόμο του.
Η Αγάπη,γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε τη Γνώση:<<Γνώση,ποός με βοήθησε;>>.
<<Ο Χρόνος>>, της απάντησε η Γνώση.
<<Ο Χρόνος;>>,ρώτησε η Αγάπη.
<<Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;>>.
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
<<Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη>>.
Το κείμενο είναι του Μάνου Χατζηδάκι, αφιερωμένο για τις μέρες αγάπης των χριστουγέννων
Τρίτη 3 Ιουνίου 2008
ΠΟΣΟ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ
Μια φορά, ήταν ένας παραμυθάς που καθόταν μπροστά στο τζαμί του Οράν. Λιμάνι αλγερινό είναι -υπάρχει ακόμα.
Καθόταν λοιπόν στο πεζούλι, κοντά στο αυλάκι με το νερό όπου πλένουν τα ποδάρια οι προσκυνητές πριν μπούνε στο τζαμί, και πουλούσε όνειρα. Τρία ρεάλια το ένα. Φτηνά, αν σκεφτεί κανείς ότι το ριάλι πια δεν υπήρχε, δεν είχε αντίκρισμα. Ακριβά, αν υπολογίσουμε ότι είναι πολύ δύσκολο σήμερα να βρεθεί ριάλι στην αγορά.
- «Να δώσω μπάρμπα ένα ευρώ;» ρώτησε ένας Γάλλος τουρίστας που ήξερε και τη γλώσσα «τι όνειρο μου δίνεις;»
- «Τρία ρεάλια το πουλώ κι αν έχεις τ' αγοράζεις» απάντησε ο παραμυθάς και κοίταξε πέρα με τα τυφλωμένα του μάτια.
Οι παραμυθάδες είναι συνήθως τυφλοί, δεν έχουν ανάγκη την όραση -βλέπουν καλύτερα με τα μάτια της καρδιάς και του μυαλού.
Ο γάλλος πείσμωσε, ήθελε το όνειρο επειγόντως, κι έψαξε στα παλιατζίδικα και βρήκε τρία ρεάλια ξεχασμένα σ' ένα μαστραπαδάκι και το πήρε, μισό ευρώ του κόστισαν και τα τρία, μαζί με το μαστραπά.
Πάει ξανά να βρει τον παραμυθά αγοράσει τ' όνειρο, αλλά ο μπάρμπας είχε φύγει. Έμεινε ο γάλλος πέντε μέρες παραπάνω στο Αλγέρι και ψηνόταν καλά στον ήλιο του Οράν και στην αλμύρα της θάλασσας και ξημεροβραδιαζόταν μπροστά στο τζαμί περιμένοντας τον παραμυθά, αλλά του κάκου! Παραμυθάς πουθενά.
Έβγαλε λοιπόν εισιτήριο να φύγει με το επόμενο καράβι.
Λίγο πριν επιβιβαστεί στο πλοίο για Μασσαλία, πέρασε από το τζαμί να δει μπας και ο παραμυθάς είχε γυρίσει στο πόστο του, και, πράγματι, εκεί ήταν ο γέροντας.
Ο τουρίστας έτρεξε γρήγορα και του είπε:
- «Μπάρμπα, εδώ έχω τα τρία ρεάλια που ζήτησες. Πούλα μου τώρα τ' όνειρο!»
- «Σήμερα το όνειρο κοστίζει πέντε ρεάλια» απάντησε ο παραμυθάς και ο γάλλος φουρκισμένος έτρεξε να ακυρώσει το εισιτήριό του και ύστερα, γραμμή στο παλιατζίδικο να ψάξει γι άλλα δυο ρεάλια να συμπληρώσει το ποσό.
Το είχε μεγάλη ανάγκη αυτό το όνειρο!
Η ιστορία επαναλήφθηκε τόσες φορές, όσες χρειάστηκαν για να φτάσει στα δεκαπέντε ρεάλια η αξία του ονείρου και να μείνει ο γάλλος τουρίστας κοντά ένα μήνα και κάτι στο αλγερινό λιμάνι.
- «Τελικά, μπάρμπα, θα το πουλήσεις τ' όνειρο ή μήπως με γελάς κι όνειρο δεν έχεις για πούλημα;» είπε στον παραμυθά λίγο πριν μπαρκάρει, αποφασισμένος πια να φύγει και χωρίς όνειρο από τ' Αλγέρι ο γάλλος.
- «Τόσες μέρες που έμεινες εδώ πέρα, τι έκανες;» του απάντησε με ερώτηση ο παραμυθάς.
- «Περίμενα το όνειρο» απάντησε εκείνος, «περίμενα τ' όνειρο και έβγαζα εισιτήρια και τα ακύρωνα κι έψαχνα να βρίσκω ρεάλια στα παλιατζίδικα».
- «Δεν έτρωγες; Δεν κοιμόσουν; Δεν έκανες καμιά βόλτα στα πάρκα με τις φοινικιές; Δε χάζευες τα παπόρια στο λιμάνι;» ξαναρώτησε ο παραμυθάς.
- «Ναι, τα έκανα όλα αυτά που λες, ένα μήνα και κάτι έμεινα στο Οράν» απάντησε ο γάλλος, «αλλά τι σημασία έχει;»
- «Ένα μήνα και κάτι...» μουρμούρισε ο παραμυθάς, «κι όνειρο δε βρήκες;»
- «Αφού δε μου πούλησες, πώς να βρω;»
- «Αφού δε βρήκες μόνος σου τόσον καιρό, νομίζεις πως αυτό που θ' αγοράσεις θα το δεις;»
- «Τα όνειρα αφεντικό, τα έχουμε μέσα μας.
Αν εσύ δεν έχεις μέσα σου όνειρο, αν δε θέλεις να βρεις το όνειρό σου, πώς είσαι σίγουρος ότι αυτό που θ' αγοράσεις από μένα θα έχει αξία για σένα;
Τέλος πάντων, αφού περίμενες τόσο για τ' όνειρο, θα σου χαρίσω ένα τζάμπα.
Για στρίψε τα μάτια σου δεξιά και κοίταξε τι κρύβεται πίσω από την κολόνα του τζαμιού.
Τι βλέπεις; Ότι δεις είναι τ' όνειρό σου.
Άντε και καλό ταξίδι!»
Έστριψε ο γάλλος τουρίστας προς τα εκεί όπου του είπε ο παραμυθάς και είδε πίσω από την κολόνα του τζαμιού να μισοφαίνεται μια άσπρη φουστίτσα. Όπως πλησίαζε, μια κοπέλα του φώναξε στη γλώσσα του «μεσιέ, φαίνεστε γάλλος και θα ήθελα να σας παρακαλέσω να με φωτογραφίσετε με την κάμερα μου δίπλα στην κολόνα. Σε λίγο το πλοίο μου φεύγει και θέλω μια ανάμνηση από το λιμάνι. Παρακαλώ...» και του έτεινε τη φωτογραφική της μηχανή.
Ο Γάλλος φωτογράφισε την κοπέλα κι έτρεξε να βγάλει εισιτήριο να ταξιδέψει μαζί της, με το πλοίο της, για Μασσαλία.
Ύστερα από πολλά- πολλά χρόνια, καθόντουσαν ένα ζευγάρι γεροντάκια στο πεζούλι του τζαμιού στο Οράν, στο λιμάνι της Αλγερίας, κι έλεγαν:
- «Αγαπημένη μου, θα είχα χάσει τη μισή μου ζωή αν δε σε γνώριζα, αν δεν υπήρχε εκείνος ο παραμυθάς να μου χαρίσει τ' όνειρο...»
- «Ναι, αγαπημένε, κι εγώ του χρωστώ χάρη που μου είπε να κρυφτώ πίσω από την κολόνα του τζαμιού και να ζητήσω από τον πρώτο που θα δω να πλησιάζει προς το μέρος μου να με φωτογραφίσει...»
Καθόταν λοιπόν στο πεζούλι, κοντά στο αυλάκι με το νερό όπου πλένουν τα ποδάρια οι προσκυνητές πριν μπούνε στο τζαμί, και πουλούσε όνειρα. Τρία ρεάλια το ένα. Φτηνά, αν σκεφτεί κανείς ότι το ριάλι πια δεν υπήρχε, δεν είχε αντίκρισμα. Ακριβά, αν υπολογίσουμε ότι είναι πολύ δύσκολο σήμερα να βρεθεί ριάλι στην αγορά.
- «Να δώσω μπάρμπα ένα ευρώ;» ρώτησε ένας Γάλλος τουρίστας που ήξερε και τη γλώσσα «τι όνειρο μου δίνεις;»
- «Τρία ρεάλια το πουλώ κι αν έχεις τ' αγοράζεις» απάντησε ο παραμυθάς και κοίταξε πέρα με τα τυφλωμένα του μάτια.
Οι παραμυθάδες είναι συνήθως τυφλοί, δεν έχουν ανάγκη την όραση -βλέπουν καλύτερα με τα μάτια της καρδιάς και του μυαλού.
Ο γάλλος πείσμωσε, ήθελε το όνειρο επειγόντως, κι έψαξε στα παλιατζίδικα και βρήκε τρία ρεάλια ξεχασμένα σ' ένα μαστραπαδάκι και το πήρε, μισό ευρώ του κόστισαν και τα τρία, μαζί με το μαστραπά.
Πάει ξανά να βρει τον παραμυθά αγοράσει τ' όνειρο, αλλά ο μπάρμπας είχε φύγει. Έμεινε ο γάλλος πέντε μέρες παραπάνω στο Αλγέρι και ψηνόταν καλά στον ήλιο του Οράν και στην αλμύρα της θάλασσας και ξημεροβραδιαζόταν μπροστά στο τζαμί περιμένοντας τον παραμυθά, αλλά του κάκου! Παραμυθάς πουθενά.
Έβγαλε λοιπόν εισιτήριο να φύγει με το επόμενο καράβι.
Λίγο πριν επιβιβαστεί στο πλοίο για Μασσαλία, πέρασε από το τζαμί να δει μπας και ο παραμυθάς είχε γυρίσει στο πόστο του, και, πράγματι, εκεί ήταν ο γέροντας.
Ο τουρίστας έτρεξε γρήγορα και του είπε:
- «Μπάρμπα, εδώ έχω τα τρία ρεάλια που ζήτησες. Πούλα μου τώρα τ' όνειρο!»
- «Σήμερα το όνειρο κοστίζει πέντε ρεάλια» απάντησε ο παραμυθάς και ο γάλλος φουρκισμένος έτρεξε να ακυρώσει το εισιτήριό του και ύστερα, γραμμή στο παλιατζίδικο να ψάξει γι άλλα δυο ρεάλια να συμπληρώσει το ποσό.
Το είχε μεγάλη ανάγκη αυτό το όνειρο!
Η ιστορία επαναλήφθηκε τόσες φορές, όσες χρειάστηκαν για να φτάσει στα δεκαπέντε ρεάλια η αξία του ονείρου και να μείνει ο γάλλος τουρίστας κοντά ένα μήνα και κάτι στο αλγερινό λιμάνι.
- «Τελικά, μπάρμπα, θα το πουλήσεις τ' όνειρο ή μήπως με γελάς κι όνειρο δεν έχεις για πούλημα;» είπε στον παραμυθά λίγο πριν μπαρκάρει, αποφασισμένος πια να φύγει και χωρίς όνειρο από τ' Αλγέρι ο γάλλος.
- «Τόσες μέρες που έμεινες εδώ πέρα, τι έκανες;» του απάντησε με ερώτηση ο παραμυθάς.
- «Περίμενα το όνειρο» απάντησε εκείνος, «περίμενα τ' όνειρο και έβγαζα εισιτήρια και τα ακύρωνα κι έψαχνα να βρίσκω ρεάλια στα παλιατζίδικα».
- «Δεν έτρωγες; Δεν κοιμόσουν; Δεν έκανες καμιά βόλτα στα πάρκα με τις φοινικιές; Δε χάζευες τα παπόρια στο λιμάνι;» ξαναρώτησε ο παραμυθάς.
- «Ναι, τα έκανα όλα αυτά που λες, ένα μήνα και κάτι έμεινα στο Οράν» απάντησε ο γάλλος, «αλλά τι σημασία έχει;»
- «Ένα μήνα και κάτι...» μουρμούρισε ο παραμυθάς, «κι όνειρο δε βρήκες;»
- «Αφού δε μου πούλησες, πώς να βρω;»
- «Αφού δε βρήκες μόνος σου τόσον καιρό, νομίζεις πως αυτό που θ' αγοράσεις θα το δεις;»
- «Τα όνειρα αφεντικό, τα έχουμε μέσα μας.
Αν εσύ δεν έχεις μέσα σου όνειρο, αν δε θέλεις να βρεις το όνειρό σου, πώς είσαι σίγουρος ότι αυτό που θ' αγοράσεις από μένα θα έχει αξία για σένα;
Τέλος πάντων, αφού περίμενες τόσο για τ' όνειρο, θα σου χαρίσω ένα τζάμπα.
Για στρίψε τα μάτια σου δεξιά και κοίταξε τι κρύβεται πίσω από την κολόνα του τζαμιού.
Τι βλέπεις; Ότι δεις είναι τ' όνειρό σου.
Άντε και καλό ταξίδι!»
Έστριψε ο γάλλος τουρίστας προς τα εκεί όπου του είπε ο παραμυθάς και είδε πίσω από την κολόνα του τζαμιού να μισοφαίνεται μια άσπρη φουστίτσα. Όπως πλησίαζε, μια κοπέλα του φώναξε στη γλώσσα του «μεσιέ, φαίνεστε γάλλος και θα ήθελα να σας παρακαλέσω να με φωτογραφίσετε με την κάμερα μου δίπλα στην κολόνα. Σε λίγο το πλοίο μου φεύγει και θέλω μια ανάμνηση από το λιμάνι. Παρακαλώ...» και του έτεινε τη φωτογραφική της μηχανή.
Ο Γάλλος φωτογράφισε την κοπέλα κι έτρεξε να βγάλει εισιτήριο να ταξιδέψει μαζί της, με το πλοίο της, για Μασσαλία.
Ύστερα από πολλά- πολλά χρόνια, καθόντουσαν ένα ζευγάρι γεροντάκια στο πεζούλι του τζαμιού στο Οράν, στο λιμάνι της Αλγερίας, κι έλεγαν:
- «Αγαπημένη μου, θα είχα χάσει τη μισή μου ζωή αν δε σε γνώριζα, αν δεν υπήρχε εκείνος ο παραμυθάς να μου χαρίσει τ' όνειρο...»
- «Ναι, αγαπημένε, κι εγώ του χρωστώ χάρη που μου είπε να κρυφτώ πίσω από την κολόνα του τζαμιού και να ζητήσω από τον πρώτο που θα δω να πλησιάζει προς το μέρος μου να με φωτογραφίσει...»
Δευτέρα 26 Μαΐου 2008
Η ΦΙΛΙΑ
Ένα υπέροχο κείμενο του Κοέλιο για την φιλία
"Ενας άνδρας, το άλογο και ο σκύλος του περπατούσαν σε ένα δάσος. Καθώς περνούσαν κάτω από ένα δένδρο έπεσε ένας κεραυνός και τους έκανε στάχτη! Ομως ο άνδρας δεν κατάλαβε ότι είχε εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο και συνέχισε την πορεία του με τα δύο του ζώα. Κάποιες φορές περνάει κάποιος χρόνος μέχρι να συνειδητοποιήσουν οι νεκροί την καινούργια κατάσταση. Ο δρόμος ήταν πολύ μακρύς και ανέβαιναν σε ένα λόφο. Ο ήλιος ήταν πολύ δυνατός και αυτοί ίδρωναν και διψούσαν. Σε μια στροφή του δρόμου είδαν μια πανέμορφη μαρμάρινη πύλη, που οδηγούσε σε μια πλατεία στρωμένη με πλάκες από χρυσάφι. Ο διαβάτης κατευθύνθηκε προς τον άνθρωπο που φύλαγε την είσοδο.
- Καλημέρα.
- Καλημέρα.
- Πώς λέγεται αυτό το τόσο όμορφο μέρος;
- Αυτός είναι ο παράδεισος.
- Τι καλά που φτάσαμε στον παράδεισο, γιατί διψάμε.
Του λέει ο φύλακας και του δείχνει την πηγή:
- Μπορείτε, κύριε, να μπείτε και να πιείτε όσο νερό θέλετε.
- Το άλογο και ο σκύλος μου διψούν επίσης.
- Λυπάμαι πολύ, αλλά εδώ απαγορεύεται η είσοδος στα ζώα.
Ο άνδρας αρνήθηκε με μεγάλη δυσκολία, μια και διψούσε πολύ, αλλά δεν ήθελε να πιει μόνο αυτός. Ευχαρίστησε τον φύλακα και συνέχισε την πορεία του. Αφού περπάτησαν για αρκετή ώρα στην ανηφοριά, εξαντλημένοι πλέον και οι τρεις έφτασαν σε ένα άλλο μέρος, η είσοδος του οποίου ξεχώριζε από μια παλιά πόρτα περικυκλωμένη από δέντρα. Στη σκιά ενός δέντρου καθόταν ένας άνδρας και είχε το κεφάλι του καλυμμένο με ένα καπέλο. Μάλλον κοιμόταν. Λέει ο διαβάτης:
- Καλημέρα.
Ο άνδρας έγνεψε ως απάντηση με το κεφάλι του.
- Διψάμε πολύ το άλογό μου, ο σκύλος μου κι εγώ.
Λεει ο άνδρας δείχνοντας το μέρος:
- Υπάρχει πηγή ανάμεσα σε εκείνα τα βράχια. Μπορείτε να πιείτε όσο νερό θέλετε.
Ο άνδρας, το άλογο και ο σκύλος του πήγαν στην πηγή και έσβησαν τη δίψα τους. Ο διαβάτης γύρισε πίσω να ευχαριστήσει τον άνδρα.
- Μπορείτε να ξανάρθετε όποτε θέλετε.
- Επί τη ευκαιρία, πώς ονομάζεται αυτό το μέρος;
- Παράδεισος.
- Παράδεισος; Μα ο φύλακας της μαρμάρινης εισόδου μού είπε ότι εκείνο το μέρος ήταν ο παράδεισος.
- Εκείνο δεν ήταν ο παράδεισος, αλλά η κόλαση.
Ο διαβάτης έμεινε σαστισμένος.
- Θα έπρεπε να τους απαγορεύσετε να χρησιμοποιούν το όνομά σας. Αυτή η λάθος πληροφορία μπορεί να προξενήσει μεγάλο μπέρδεμα.
- Σε καμία περίπτωση, στην πραγματικότητα μας κάνουν μεγάλη χάρη, διότι εκεί παραμένουν όλοι όσοι είναι ικανοί να εγκαταλείψουν τους καλύτερους φίλους τους!"
Πάολο Κοέλιο
"Ενας άνδρας, το άλογο και ο σκύλος του περπατούσαν σε ένα δάσος. Καθώς περνούσαν κάτω από ένα δένδρο έπεσε ένας κεραυνός και τους έκανε στάχτη! Ομως ο άνδρας δεν κατάλαβε ότι είχε εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο και συνέχισε την πορεία του με τα δύο του ζώα. Κάποιες φορές περνάει κάποιος χρόνος μέχρι να συνειδητοποιήσουν οι νεκροί την καινούργια κατάσταση. Ο δρόμος ήταν πολύ μακρύς και ανέβαιναν σε ένα λόφο. Ο ήλιος ήταν πολύ δυνατός και αυτοί ίδρωναν και διψούσαν. Σε μια στροφή του δρόμου είδαν μια πανέμορφη μαρμάρινη πύλη, που οδηγούσε σε μια πλατεία στρωμένη με πλάκες από χρυσάφι. Ο διαβάτης κατευθύνθηκε προς τον άνθρωπο που φύλαγε την είσοδο.
- Καλημέρα.
- Καλημέρα.
- Πώς λέγεται αυτό το τόσο όμορφο μέρος;
- Αυτός είναι ο παράδεισος.
- Τι καλά που φτάσαμε στον παράδεισο, γιατί διψάμε.
Του λέει ο φύλακας και του δείχνει την πηγή:
- Μπορείτε, κύριε, να μπείτε και να πιείτε όσο νερό θέλετε.
- Το άλογο και ο σκύλος μου διψούν επίσης.
- Λυπάμαι πολύ, αλλά εδώ απαγορεύεται η είσοδος στα ζώα.
Ο άνδρας αρνήθηκε με μεγάλη δυσκολία, μια και διψούσε πολύ, αλλά δεν ήθελε να πιει μόνο αυτός. Ευχαρίστησε τον φύλακα και συνέχισε την πορεία του. Αφού περπάτησαν για αρκετή ώρα στην ανηφοριά, εξαντλημένοι πλέον και οι τρεις έφτασαν σε ένα άλλο μέρος, η είσοδος του οποίου ξεχώριζε από μια παλιά πόρτα περικυκλωμένη από δέντρα. Στη σκιά ενός δέντρου καθόταν ένας άνδρας και είχε το κεφάλι του καλυμμένο με ένα καπέλο. Μάλλον κοιμόταν. Λέει ο διαβάτης:
- Καλημέρα.
Ο άνδρας έγνεψε ως απάντηση με το κεφάλι του.
- Διψάμε πολύ το άλογό μου, ο σκύλος μου κι εγώ.
Λεει ο άνδρας δείχνοντας το μέρος:
- Υπάρχει πηγή ανάμεσα σε εκείνα τα βράχια. Μπορείτε να πιείτε όσο νερό θέλετε.
Ο άνδρας, το άλογο και ο σκύλος του πήγαν στην πηγή και έσβησαν τη δίψα τους. Ο διαβάτης γύρισε πίσω να ευχαριστήσει τον άνδρα.
- Μπορείτε να ξανάρθετε όποτε θέλετε.
- Επί τη ευκαιρία, πώς ονομάζεται αυτό το μέρος;
- Παράδεισος.
- Παράδεισος; Μα ο φύλακας της μαρμάρινης εισόδου μού είπε ότι εκείνο το μέρος ήταν ο παράδεισος.
- Εκείνο δεν ήταν ο παράδεισος, αλλά η κόλαση.
Ο διαβάτης έμεινε σαστισμένος.
- Θα έπρεπε να τους απαγορεύσετε να χρησιμοποιούν το όνομά σας. Αυτή η λάθος πληροφορία μπορεί να προξενήσει μεγάλο μπέρδεμα.
- Σε καμία περίπτωση, στην πραγματικότητα μας κάνουν μεγάλη χάρη, διότι εκεί παραμένουν όλοι όσοι είναι ικανοί να εγκαταλείψουν τους καλύτερους φίλους τους!"
Πάολο Κοέλιο
Παρασκευή 23 Μαΐου 2008
Η ΦΑΜΠΡΙΚΑ ΤΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ
Με αφορμή τα εγκαίνεια του στρατιωτικού νοσοκομείου από τον καραμανλή στη Θεσσαλονίκη,αναφέρω ένα ωραίο περιστατικό που είχα αυτές τις μέρες σε μεγάλο νοσοκομείο στην Αθήνα.
Είχα κλείσει ένα ραντεβού με κάποιον διευθυντή κλινικής γιατρό, για να δεί τον πατέρα μου.
Το ραντεβού ήταν για τις 3.15 ,αφού μας δέχθηκε στις 4.45,έριξε μια ματιά κυριολεκτικά στον πατέρα μου στα όρθια, -κήλη - ήταν το πρόβλημα του πατέρα μου, και μας είπε συννενοηθείτε με την γραμματέα πότε να κλείσουμε ραντεβού για εισαγωγή και εγχείρηση.
Βγαίνοντας μου λέει η κοπέλα οφείλεται 100 ευρώ,αφού πλήρωσα με τις σχετικές παρατηρήσεις περί υπερβολής στη σχέση αμοιβής και προσφερόμενης υπηρεσίας μου έδωσε απόδειξη.
Εδώ είναι το ωραίο-στην απόδειξη έγραφε ¨΄για την υποστήριξη του ερευνητικού έργου της κλινικής΄΄.
Εμένα μου φαίνεται σαν φάμπρικα για να αποφεύγουν την φορολογησή τους οι μεγαλογιατροί
κάνω λάθος¨?
Είχα κλείσει ένα ραντεβού με κάποιον διευθυντή κλινικής γιατρό, για να δεί τον πατέρα μου.
Το ραντεβού ήταν για τις 3.15 ,αφού μας δέχθηκε στις 4.45,έριξε μια ματιά κυριολεκτικά στον πατέρα μου στα όρθια, -κήλη - ήταν το πρόβλημα του πατέρα μου, και μας είπε συννενοηθείτε με την γραμματέα πότε να κλείσουμε ραντεβού για εισαγωγή και εγχείρηση.
Βγαίνοντας μου λέει η κοπέλα οφείλεται 100 ευρώ,αφού πλήρωσα με τις σχετικές παρατηρήσεις περί υπερβολής στη σχέση αμοιβής και προσφερόμενης υπηρεσίας μου έδωσε απόδειξη.
Εδώ είναι το ωραίο-στην απόδειξη έγραφε ¨΄για την υποστήριξη του ερευνητικού έργου της κλινικής΄΄.
Εμένα μου φαίνεται σαν φάμπρικα για να αποφεύγουν την φορολογησή τους οι μεγαλογιατροί
κάνω λάθος¨?
Τετάρτη 7 Μαΐου 2008
Τρίτη 6 Μαΐου 2008
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΑΙ Η ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ
Πάρτε μιά οποιαδήποτε εφημερίδα και προσπαθήστε να δείτε τον κόσμο σήμερα. Οι πάγοι στους πόλους λιώνουν. Τρομοκρατία επικρατεί παντού. Στερεύουμε από βενζίνη, στερεύουμε από αέρα, στερεύουμε από νερό. Μέχρι τα μέσα της επαγγελματικής σταδιοδρομίας ενός σημερινού φοιτητή, ο πληθυσμός της Γης θα έχει φτάσει τα εννέα δισεκατομμύρια. Η μία απογοήτευση μετά την άλλη… Προσθέστε σ’ αυτό και ότι ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη ζουν με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα. Τέσσερα δισεκατομμύρια άνθρωποι, τα δύο τρίτα της ανθρωπότητας, ζουν με λιγότερο από δύο δολάρια την ημέρα. Η ανεργία στα ύψη, το πετρέλαιο ακόμη ψηλότερα, η γενιά των 700 ευρώ παρούσα, ελπίδα πουθενά.
Εκείνοι που είναι αρκετά τυχεροί ώστε να τους παρέχεται εκπαίδευση, οι φοιτητές όλου του κόσμου, οφείλουν να λάβουν αυτά τα στοιχεία υπόψη τους και να συνεχίσουν να ρωτούν τον εαυτό τους την ίδια ερώτηση: Εάν ο κόσμος έχει όλα αυτά τα προβλήματα, κι εμείς βιαζόμαστε να δημιουργήσουμε νέα, και όλοι απαιτούμε να λυθούν, ποιος πρόκειται να βρει τις λύσεις;
Τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι αναρωτιούνται “Θα βρω νερό που δε θα με σκοτώσει, που δε θα σκοτώσει τα παιδιά μου;” Ποιος θα τους λύσει το πρόβλημα; Αυτών και όσων αναρωτιούνται που θα βρουν τρόφιμα, και των 1,6 δισεκατομμυρίων ανθρώπων που δεν είχαν ποτέ ηλεκτρική ενέργεια;
Ασύμμετρη είναι η ικανότητα των ανθρώπων να λύσουν τα προβλήματα σε αυτόν τον πλανήτη. Οπωσδήποτε δε μπορούμε να περιμένουμε από τους ανθρώπους που δεν έχουν πόρους να παρέχουν λύσεις.
Αυτό όλους τους μορφωμένους τους κάνει μια μειονότητα. Έχω ακούσει διαφορετικούς ορισμούς της “μειονότητας”, αλλά οι μορφωμένοι άνθρωποι που καταλαβαίνουν τους νόμους της φύσης, τους κανόνες της εφαρμοσμένης μηχανικής ή τη θεωρία του ατόμου και τα οικονομικά και την πολιτική και τη δημοκρατία είναι μια απίστευτα μικρή μειονότητα σε αυτόν τον πλανήτη και έχουν ένα τεράστιο πλεονέκτημα δύναμης και ελέγχου στο παγκόσμιο φυσικό και πολιτικό περιβάλλον.
Δεν ειναι απαραίτητο να είναι κανείς ιστορικός για να γνωρίζει ότι τις περισσότερες φορές αυτή η δύναμη χρησιμοποιείται για να βοηθήσει τους πλουσίους να γίνουν πλουσιότεροι.
Οφείλουμε όλοι να θυμόμαστε ότι, εάν πρόκειται να λυθούν όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σε αυτόν τον κόσμο, αυτό είναι απίθανο να συμβεί με τους ανθρώπους και τις ιδέες που μας έφτασαν εκεί όπου είμαστε. Κι ούτε είναι οι ίδιοι άνθρωποι και οι ίδιες ιδέες αυτές που πρόκειται να μας φτάσουν σε μια διαφορετική θέση.
Χρειάζονται νέοι άνθρωποι με νέες ιδέες.
Ζούμε στον κόσμο των ιδεών Κι αυτό επειδή η δύναμη της τεχνολογίας — μέσω του Διαδικτύου, των δορυφόρων — μας επιτρέπει να μεταφέρουμε ιδέες αμέσως, οπουδήποτε στον κόσμο. Και οι κακές ιδέες θα φθάσουν εκεί επίσης ,αλλά οι καλές ιδέες μπορούν να κινηθούν αμέσως. Οι πόροι μπορούν να κινηθούν αμέσως.
Καθ’ όλη την εξέλιξη της ιστορίας, οι άνθρωποι πολέμησαν για την ύλη: έδαφος, καύσιμα, χρυσός,ύλη.
Αλλά σήμερα αυτό που έχει αξία δεν είναι πια η ύλη. Είναι οι ιδέες.
Το Διαδίκτυο είναι μια αφηρημένη έννοια - η αξία της Google υπερβαίνει την αξία όλων των εταιριών κατασκευαστριών αυτοκινήτων. Σε έναν κόσμο ιδεών, αυτό δεν είναι πια ένα παιχνίδι με μηδενικό άρθροισμα. Δεν ειναι απαραίτητο να κερδίσει κάποιος από την απώλεια κάποιου άλλου, όπου ένας έχει τον χρυσό, το πετρέλαιο ή το νερό, και άλλος δεν τα έχει.
Σε έναν κόσμο ιδεών, όλοι δημιουργούν και μοιράζονται τις ιδέες και καθένας έχει περισσότερες ιδέες στο τέλος, είτε είναι μια θεραπεία για τον καρκίνο ή ένας τρόπος για να κατασταθεί το νερό πόσιμο και η ενέργεια μη - ρυπαντική.
Είτε μας αρέσει, είτε όχι, κινούμαστε για πρώτη φορά σε έναν κόσμο όπου οι ιδέες αξίζουν περισσότερο από όλη την ύλη που υπάρχει. Αλλά αυτές οι ιδέες πρέπει να προέλθουν από μορφωμένους ανθρώπους και πρέπει να χρησιμοποιηθούν ως εργαλείο και όχι ως όπλο. Τότε θα συμβεί η μεγαλύτερη αλλαγή.
Είναι ένας κόσμος όπου οι ιδέες μετράνε, όπου οι μορφωμένοι άνθρωποι μπορούν να οδηγήσουν και να βοηθήσουν και να είναι ηγέτες για όλους αντί να τους ανταγωνίζονται. Έτσι θα ικέτευα κάθε μορφωμένο άνθρωπο σε αυτόν τον κόσμο να θυμάται, κάθε ημέρα που ξυπνά, ότι είναι μέλος μιας απίστευτα μικρής μειονότητας σε όλη την ανθρωπότητα.
Και αυτό το προνόμιο καταλαβαίνω ότι δίνει, , μια τεράστια ευθύνη σε όλους τους μορφωμένους για να είναι ηγέτες που κάνουν τα σωστά πράγματα για τους σωστούς λόγους.
Εκείνοι που είναι αρκετά τυχεροί ώστε να τους παρέχεται εκπαίδευση, οι φοιτητές όλου του κόσμου, οφείλουν να λάβουν αυτά τα στοιχεία υπόψη τους και να συνεχίσουν να ρωτούν τον εαυτό τους την ίδια ερώτηση: Εάν ο κόσμος έχει όλα αυτά τα προβλήματα, κι εμείς βιαζόμαστε να δημιουργήσουμε νέα, και όλοι απαιτούμε να λυθούν, ποιος πρόκειται να βρει τις λύσεις;
Τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι αναρωτιούνται “Θα βρω νερό που δε θα με σκοτώσει, που δε θα σκοτώσει τα παιδιά μου;” Ποιος θα τους λύσει το πρόβλημα; Αυτών και όσων αναρωτιούνται που θα βρουν τρόφιμα, και των 1,6 δισεκατομμυρίων ανθρώπων που δεν είχαν ποτέ ηλεκτρική ενέργεια;
Ασύμμετρη είναι η ικανότητα των ανθρώπων να λύσουν τα προβλήματα σε αυτόν τον πλανήτη. Οπωσδήποτε δε μπορούμε να περιμένουμε από τους ανθρώπους που δεν έχουν πόρους να παρέχουν λύσεις.
Αυτό όλους τους μορφωμένους τους κάνει μια μειονότητα. Έχω ακούσει διαφορετικούς ορισμούς της “μειονότητας”, αλλά οι μορφωμένοι άνθρωποι που καταλαβαίνουν τους νόμους της φύσης, τους κανόνες της εφαρμοσμένης μηχανικής ή τη θεωρία του ατόμου και τα οικονομικά και την πολιτική και τη δημοκρατία είναι μια απίστευτα μικρή μειονότητα σε αυτόν τον πλανήτη και έχουν ένα τεράστιο πλεονέκτημα δύναμης και ελέγχου στο παγκόσμιο φυσικό και πολιτικό περιβάλλον.
Δεν ειναι απαραίτητο να είναι κανείς ιστορικός για να γνωρίζει ότι τις περισσότερες φορές αυτή η δύναμη χρησιμοποιείται για να βοηθήσει τους πλουσίους να γίνουν πλουσιότεροι.
Οφείλουμε όλοι να θυμόμαστε ότι, εάν πρόκειται να λυθούν όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σε αυτόν τον κόσμο, αυτό είναι απίθανο να συμβεί με τους ανθρώπους και τις ιδέες που μας έφτασαν εκεί όπου είμαστε. Κι ούτε είναι οι ίδιοι άνθρωποι και οι ίδιες ιδέες αυτές που πρόκειται να μας φτάσουν σε μια διαφορετική θέση.
Χρειάζονται νέοι άνθρωποι με νέες ιδέες.
Ζούμε στον κόσμο των ιδεών Κι αυτό επειδή η δύναμη της τεχνολογίας — μέσω του Διαδικτύου, των δορυφόρων — μας επιτρέπει να μεταφέρουμε ιδέες αμέσως, οπουδήποτε στον κόσμο. Και οι κακές ιδέες θα φθάσουν εκεί επίσης ,αλλά οι καλές ιδέες μπορούν να κινηθούν αμέσως. Οι πόροι μπορούν να κινηθούν αμέσως.
Καθ’ όλη την εξέλιξη της ιστορίας, οι άνθρωποι πολέμησαν για την ύλη: έδαφος, καύσιμα, χρυσός,ύλη.
Αλλά σήμερα αυτό που έχει αξία δεν είναι πια η ύλη. Είναι οι ιδέες.
Το Διαδίκτυο είναι μια αφηρημένη έννοια - η αξία της Google υπερβαίνει την αξία όλων των εταιριών κατασκευαστριών αυτοκινήτων. Σε έναν κόσμο ιδεών, αυτό δεν είναι πια ένα παιχνίδι με μηδενικό άρθροισμα. Δεν ειναι απαραίτητο να κερδίσει κάποιος από την απώλεια κάποιου άλλου, όπου ένας έχει τον χρυσό, το πετρέλαιο ή το νερό, και άλλος δεν τα έχει.
Σε έναν κόσμο ιδεών, όλοι δημιουργούν και μοιράζονται τις ιδέες και καθένας έχει περισσότερες ιδέες στο τέλος, είτε είναι μια θεραπεία για τον καρκίνο ή ένας τρόπος για να κατασταθεί το νερό πόσιμο και η ενέργεια μη - ρυπαντική.
Είτε μας αρέσει, είτε όχι, κινούμαστε για πρώτη φορά σε έναν κόσμο όπου οι ιδέες αξίζουν περισσότερο από όλη την ύλη που υπάρχει. Αλλά αυτές οι ιδέες πρέπει να προέλθουν από μορφωμένους ανθρώπους και πρέπει να χρησιμοποιηθούν ως εργαλείο και όχι ως όπλο. Τότε θα συμβεί η μεγαλύτερη αλλαγή.
Είναι ένας κόσμος όπου οι ιδέες μετράνε, όπου οι μορφωμένοι άνθρωποι μπορούν να οδηγήσουν και να βοηθήσουν και να είναι ηγέτες για όλους αντί να τους ανταγωνίζονται. Έτσι θα ικέτευα κάθε μορφωμένο άνθρωπο σε αυτόν τον κόσμο να θυμάται, κάθε ημέρα που ξυπνά, ότι είναι μέλος μιας απίστευτα μικρής μειονότητας σε όλη την ανθρωπότητα.
Και αυτό το προνόμιο καταλαβαίνω ότι δίνει, , μια τεράστια ευθύνη σε όλους τους μορφωμένους για να είναι ηγέτες που κάνουν τα σωστά πράγματα για τους σωστούς λόγους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)