ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

. Η αποκωδικοποίηση του τι συμβαίνει στο Σύνταγμα δεν θα πρέπει να μείνει στα διαφορετικά στοιχεία του χθες ιδωμένα μέσα από τη θετική διάθεση διάθεση μόνο και μόνο επειδή μας απομακρύνουν από τα κακώς κείμενα αλλά θα πρέπει αυτά τα ίδια να αναλυθούν.

Σαν θετικά αθροίζονται το ακομμάτιστο, το πολυσυνθετικό το χωρίς αντιπροσώπους, χωρίς πάτρωνες σημαίες και ξύλινα συνθήματα, ενώ ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην χρήση των νέων τεχνολογιών σαν το στοιχείο εκείνο που δομεί έστω και τμηματικά ένα νέο επαναστατικό πρότυπο. Όμως τα στοιχεία αυτά που συγκροτούν της ιδιαίτερη δομή της διαμαρτυρίας αυτής είναι και οι φορείς της ίδιας της προβληματικής της, ενώ αποτελούν και την λυδία λίθο για τον έντονο λαϊκίστικο-απολιτικό χαρακτήρα των διαμαρτυριών.

Δεν θα σταθώ στο ότι το κάλεσμα που αρχικά απηύθυναν και καλούσε τον κόσμο να παρευρεθεί αφήνοντας στο σπίτι την ιδεολογία του, έκφραση που το λιγότερο είναι ατυχής αν όχι και επικίνδυνη για την δημοκρατία και θα σταθώ στο ποια είναι τα χαρακτηριστικά του λαϊκισμού.

Καταρχήν η πολυσυλλεκτικότητα της κίνηση όχι μόνο δεν είναι θετική, αλλά είναι και κυρίαρχο γνώρισμα κάθε λαϊκιστικής πολιτικής διεργασίας και αυτό γιατί βασικό της χαρακτηριστικό είναι η ενοποίηση των διαφορετικοτήτων του κοινωνικού πεδίου, στο όνομα ενός απλοποιημένου και κυρίαρχου ανταγωνισμού, ο οποίος αρθρώνεται στα αντιθετικά άκρα ενός ακαθόριστου λαού από τη μία και μιας κυρίαρχης ιδεολογίας η θεσμικής εξουσίας από την άλλη.

Τα βαθιά ετερόκλητα στοιχεία μπορεί να διαχωρίζονται χωρικά και όχι μόνο, στην λεπτομερειακή τους ανάλυση, αλλά δεν παύουν να συνδέονται να υπερκαθορίζονται και εν τέλει ταυτίζονται όντας “αγανακτισμένα”. Η ίδια η λέξη αναδεικνύει την δεύτερη διάσταση του λαϊκισμού την τάση του δηλαδή να παράγει η να καθιστά κενά νοήματος σημαίνοντα. Έτσι το αγανακτισμένος καθίσταται όχι μόνο λέξη στην οποία μπορούν να “παρεισφρήσουν” διάφορες ερμηνείες αλλά και που σε ύστερο στάδιο αρκεί για να εξηγήσει-δικαιολογήσει τα πάντα ενώ σε τελική ανάλυση “περιγράφει”-”εξισώνεται” με τα ίδια τα αιτήματα και του αγώνα.

Πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε δογματικοί με την υπεράσπιση της δημοκρατίας χωρίς να αφήνουμε κανένα περιθώριο όχι μόνο για δικαιολόγηση αλλά και λογική επεξεργασία αντιδημοκρατικών πράξεων.

Αυτός ο ανταγωνισμός των “αγανακτισμένων” με το “σύστημα” και το κυρίαρχο εξουσιαστικό ιδεολογικό μπλοκ είναι που παράγει εσωτερικά, όχι μόνο την αναλυτική σκέψη για του τι συμβαίνει ,αλλά παρέχει και μια απλοϊκή δέσμη λύσεων που ευχαριστεί τους «αγανακτισμένους»όχι μόνο απαλλάσσοντας τους από ευθύνες αλλά και από υποχρεώσεις για την υπέρβαση της κρίσης. Έτσι η ιαχή “κλέφτες κλέφτες” πέρα από την απλοϊκή ανάλυση για το αίτιο της κρίσης έχει και σαν επακόλουθο την απλοϊκή λύση: να πληρώσουν αυτοί που έχουν, οι οποίοι δεν μπορεί παρά να έχουν κλέψει, για να έχουν.

Άλλη βασική συνιστώσα του λαϊκισμού είναι η απευθείας σχέση ηγέτη μάζας χωρίς θεσμούς διαμεσολάβησης Εδώ μπορεί ακόμα να μην έχουμε ηγέτη και πιθανότατα να μην υπάρξει ποτέ έχουμε όμως μια ξεκάθαρη αντίθεση με τους δημοκρατικούς διαμεσολαβητικούς θεσμούς μεταξύ μαζών και εξουσίας που είναι οι διαφόρων ειδών συλλογικότητες Παρατηρούμε άρνηση για τον ρόλο των κομμάτων αλλά και για τον ρόλο των συνδικάτων. άρνηση η οποία σε αυτή την περίπτωση όχι μόνο δεν αποκτά χαρακτηριστικά πάλης απέναντι στις κυρίαρχες ελίτ αλλά αντιθέτως τις υποβοηθά σημαντικά δίνοντας τους εκείνο το άλλοθι που “χρειάζονται” για περαιτέρω αυτονόμηση της εξουσίας από τις μάζες. Το κομματικό φαινόμενο στην Ελλάδα και όχι μόνο υποχωρεί ενώ το ίδιο συμβαίνει και με την συνδικαλιστική πυκνότητα. Τα δύο αυτά στοιχεία είναι άμεσα συσχετισμένα με αρχηγοκεντρικές δομές εξουσίας και ελαχιστοποίηση του κοινωνικού ελέγχου στην πολιτική διαδικασία. Γι’ αυτό άλλωστε και οι κινητοποιήσεις στο Σύνταγμα χαίρουν της αποδοχής και προβολής μερίδας των ΜΜΕ που βλέπουν στο βάθος αύξηση της επιρροής τους τόσο πάνω στις μάζες όσο και πάνω στην πολιτική.

Οι λαϊκιστές δεν θέλουν να αναζητήσουν και να αποδώσουν τη κεντρική αιτία της κρίσης, στην ασυδοσία και τη κρίση του χρηματιστηριακού καπιταλισμού.

Δεν θέλουν να ασκήσουν κριτική και αποσιωπούν την νεοφιλελεύθερη πολιτική που ηγεμόνευσε και οδήγησε στην ήττα της πολιτικής έναντι του κεφαλαίου.

Δεν θέλουν και αποσιωπούν το ρόλο του ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΡΙΟΥ των Βρυξελλών, έναντι τη ασυδοσίας των συμμοριών των αγορών. Δεν θέλουν να αποδώσουν στις νεοφιλελεύθερες επιλογές το μνημόνιο , με ένα από τα αποτελέσματα αυτής της αποσιώπησης , να εμφανίζεται το κόμμα της δεξιάς στην Ελλάδα να είναι δήθεν αντιμνημονιακό ,αποκρύβοντας το νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα του.

Δεν θέλουν να κρίνουν την σοσιαλφιλελεύθερη οικονομική πολιτική της κυβέρνησης -παράρτημα κατά περιόδους - μεγάλων μέσων μαζικής εξαπάτησης και εμπορίου φόβου.

Δεν θέλουν να αξιολογήσουν την ήττα των δυνάμεων της εργασίας στην Ελλάδα από το παρασιτικό κεφάλαιο και τους ελεγχόμενους και νεοφιλελεύθερους πολιτικούς. Δεν θέλουν να αξιολογήσουν την αποδόμηση της κυβέρνησης Παπανδρέου από μια ΑΚΡΑΙΦΝΗ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ συμμαχία που συγκροτείται από το Διευθυντήριο των Βρυξελλών , την ελληνική παρασιτική ολιγαρχία σε διαπλοκή με τα ΜΜΕ ΚΑΙ ΜΕ ΣΤΕΛΕΧΗ του ΣΟΣΙΑΛΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ καθώς και τμημάτων του εκσυγχρονιστικού μορφώματος από το ΠΑΣΟΚ

.Ήδη τα μαγειρεμένα γκάλοπ , με τα σενάρια ,για ξωπέταγμα της πολιτικής διακυβέρνησης και την αντικατάσταση της από - προσωπικότητες , τεχνικούς εταιριών , αποκρατικοποιητές , θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού ή από συμμαχικές κυβερνήσεις τύπου 1989

Τέλος για τον ρόλο του διαδικτύου δυο κουβέντες. Σε κάθε περίπτωση είναι σημαντικός και αυτό φαίνεται, όμως όταν ο Μουμπάρακ φίμωσε το internet ,τότε ήταν ο αχνός αντίλαλος ,από τα σοκάκια της παρισινής κομμούνας ,που λειτούργησε σαν οδηγός για την αυτοοργάνωση των μαζών.

Νομίζω ότι τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ομορφιά του να ζεις κάτι την γέννηση της ιδέας για δράση στα πλαίσια μιας συλλογικότητας που είναι ζωντανή

ΟΙ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΑΛΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Το μότο της διοργάνωσης ήταν σαφές: «Αυθόρμητα, ακομμάτιστα, ειρηνικά, με μοναδικό κοινό παράγοντα, την αγανάκτησή μας». Άρα υπήρχε χώρος για οποιονδήποτε αγανακτισμένο.

Η αλήθεια είναι ότι χθες κατέβηκαν πολλών ειδών αγανακτισμένοι. Αν κρίνω από τα διαδικτυακά καλέσματα, ανάμεσά τους υπήρχαν και εθνικιστές, «Σπίθες», «Άρματα», αριστεριστές, ακροδεξιοί, «Δεν πληρώνω», συνδικαλιστές και γενικώς ένα κάρο κόσμος που ήταν αγανακτισμένος για τους δικούς του προσωπικούς λόγους. Και πολύ καλά έκανε που κατέβηκε ως αγανακτισμένος που ήταν. Το συγκεκριμένο συνονθύλευμα ιδεών ήταν εμφανέστατο και στο ηχητικό ποτ-πουρί που έβγαινε από τις ντουντούκες. Ο εθνικός ύμνος, «πότε θα κάμει ξαστεριά», «ψωμί παιδεία ελευθερία», το old time classic «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή», «κλέφτες κλέφτες», κλπ.

Λυπάμαι που θα στεναχωρήσω τους ιδεολόγους «αγανακτισμένους» ,αλλά εγώ δεν μπορώ να αγανακτώ δίπλα με όλους αυτούς. Το μότο «όλοι ενωμένοι» δεν με εκφράζει σε τέτοιες περιπτώσεις. Όσο υπερασπίζομαι την κοινωνική συνοχή και την οποιαδήποτε προσπάθεια για κοινωνική ενότητα, τόσο θεωρώ ανούσιες, ίσως και επικίνδυνες σε ένα βαθμό, τις αντιδράσεις που υπό μία αόριστη έννοια φέρνουν κοντά αυτόν που προχτές βράδυ μπορεί να κυνηγούσε μετανάστες, τον βασιλόφρονα παππού, τον κακομαθημένο συνδικαλιστή, ενδεχομένως ένα μεγάλο μερίδιο πολιτών που είναι συνυπεύθυνο για την κρίση, μαζί με ένα άλλο μεγάλο μερίδιο που δεν είναι και όντως περνάει δύσκολες ημέρες. Θεωρώ σημαντικό να διαχωρίζεται η χρήσιμη ιδεολογία από τη σαπίλα, και ο συναισθηματισμός από τη λογική. Στην τελική, εγώ είμαι αγανακτισμένος για την ΜΗ εφαρμογή του μνημονίου.

Οι συγκεντρώσεις που έχουν ως κύριο σκοπό την αντίδραση σε κάτι, είναι ωφέλιμες όταν στοχεύουν στην αποσύνθεση κάποιου συγκεκριμένου στόχου. Η αντίδραση δεν είναι δημιουργική έννοια. Η δράση είναι. Επί του πρακτέου για να συμβεί κάτι όντως σε κοινωνικό ή πολιτικό επίπεδο, η αντίδραση πρέπει να είναι στιγμιαία, ώστε να αποσυνθέσει τον στόχο, και να δώσει χώρο σε μία μακροχρόνια δράση για να εποικοδομήσει κάτι άλλο. Μέχρι στιγμής, όχι μόνο τον τελευταίο χρόνο, αλλά και κατά την περίοδο ολόκληρης της μεταπολίτευσης, έχουμε κοινωνικές αντιδράσεις και όχι δράσεις. Η αποτελεσματικότητα όλων αυτών των αντιδράσεων, φαντάζομαι πως είναι εμφανέστατη ολόγυρά μας. Και αυτό είναι λογικό. Όταν αντιδράς για αόριστες έννοιες όπως η φτώχεια ή η κρίση χρησιμοποιώντας αόριστα μέσα όπως η «αγανάκτηση» δεν αναφέρεσαι σε κάτι συγκεκριμένο. Δεν υπάρχει άνθρωπος που θα σου πει «α εγώ είμαι υπέρ της φτώχειας και της κρίσης». Όταν όμως αντιδράς σε κάτι συγκεκριμένο, έχεις πάτημα για να περάσεις και σε στοχευόμενη δράση.

Ως εκ τούτου, το χθεσινό συμβάν δεν προσέφερε κάτι, γιατί το δομικό συστατικό του (η αοριστία της «αγανάκτησης») ήταν τέτοιο που δεν θα μπορούσε να επιτρέψει τη δημιουργία κάποιου εγχειρήματος. Σίγουρα είχε κόσμο, είχε ωραία ατμόσφαιρα, ενδεχομένως ,είχε και πολλές όμορφες στιγμές και να προσέφερε αυτό που θα προσέφερε ένα οποιοδήποτε ωραίο πανηγύρι. Απλά στο τέλος ο καθένας φεύγει από το πανηγύρι με διαφορετική αίσθηση. Και επί του πρακτέου, όσο ωραίο και αν είναι ένα πανηγύρι, ξημερώνει η επόμενη μέρα που έχει πάλι τις ίδιες δυσκολίες, στο ίδιο περιβάλλον, με τα ίδια προβλήματα που επιδιώκουν άμεσες λύσεις και κυρίως δράσεις.

ΤΟ ΔΑΝΕΙΣΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ellinaki.blogspot.com/

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΠΑΣΟΚ

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΕΛΛΑΔΑ

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ

Σήμερα γίνεται μιά νέα αρχή στις σχέσεις του ΓΑΠ με όλους τους ΕΛΛΗΝΕΣ,
Ολοι πλεον κατανοουν πως ο Γιώργος κάνει πράξη όσα λέει και για όσα δεσμεύεται .
Αυτό δείχνουν οι σημερινές αποφάσεις του σχετικά με τον κ. Σημίτη και τα ψηφοδελτια του κινηματος.
Για όλους εμάς που από την αρχή στηρίξαμε τον ΓΑΠ στην δύσκολη πορεία μέχρι σήμερα , οι αποφάσεις του δεν αποτελούν έκπληξη.
Εκπλήσονται μόνο όσοι είχαν μείνει στην αντίληψη ότι μπορούν να χειραγωγήσουν τον ΓΑΠ και τις έξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ.
Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησαν πολύ και με πολλούς τρόπους.
Τι να πρωτοθημηθούμε τα έτοιμα γκάλοπ που είχαν το βράδυ των εκλογών του 2007 με τα οποια έδειχνα ν στον Γιώργο να παραιτηθει παρουσιάζοντας τον βενιζέλο για προεδρο με ποσοστα κοντα στο 60%.
Την στάση που κράτησαν σε όλη την εσωκομματική διαδικασία ανάδειξης αρχηγού στο ΠΑΣΟΚ και πόσο λοιδωρούσαν τον Γιώργο.
Την μεταχείρηση που έκαναν στον Καραμανλή για τα σκάνδαλα και την ασπίδα που άπλωσαν γύρω του για να μην φθαρεί.
Την αστεία δικαιολογία πως για την ήττα της ΝΔ στις ευρωεκλογές έφταιγε η αποχή.
Και βέβαια όλοι αυτοί θα προσπαθήσουν ακόμη περισσότερο.
Το μόνο σίγουρο είναι ,ότι θα φάνε τα μούτρα τους για μιά ακόμη φορά,
Δεν έχουν αντιληφθεί πως γύρω από τον Γιώργο υπάρχει ένα τείχος αδιαπέραστο απο ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται ούτε για καρέκλες ούτε για αξιώματα΄.
Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να υπάρχει διαφανεια παντου, και να μπορούμε σαν πολίτες να νοιώθουμε αξιοπρέπεια ζώντας σε ευνομούμενο κράτος και όχι σε κράτος μπανανίας.
Τα κροκοδείλια δάκρυα των υποστηρικτών του συστήματος, για την τύχη του σημίτη και λοιπων εκσυγχρονιστών είναι άνευ ουσίας και σημασίας.
Δεν αναφέρωμαι στην ΝΔ και στον Καραμανλή, αυτοί κατά την γνώμη μου έχουν τελειώσει στην αντίληψη του κόσμου, και είναι στο χέρι του ΠΑΣΟΚ να μείνουν για πολλά -πολλά χρόνια στην αντιπολίτευση.
Σήμερα γίνεται κατανοητό, σε όλους τους Ελληνες, οτι ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ .
Υπάρχει ένας ηγέτης που εννοεί ότι λέει και τα κάνει πράξη.
Υπάρχει ένας ηγέτης που δεν είναι ψευτόμαγκας και ψευτης.
Η σύγκριση του ΓΙΩΡΓΟΥ με τον Καραμανλή καταντά να είναι ιεροσυλία πλέον σε επίπεδο ηθικής, αποφασιστικότητας,τολμης και εντιμότητας.

Στις 7 Ιουνίου εσύ ψηφίζεις, εσύ αποφασίζεις

ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ

Χθές κυριακή έκλεισαν την Πανεπιστημίου,δημιουργώντας στο οδόστρωμα διάφορα γήπεδα και συγκέντρωσαν πολλά παιδιά,προκειμένου να αναδείξουν ,όπως λένε νέους τρόπους να αθλούνται οι νέοι στις πόλεις.
Ποιός τα έκανε αυτά?
Μα ο Δήμαρχος αυτός που βάζει τα Ματ να κόβουν δέντρα απο τα παρκα, για να δημιουργήσει στη θέση τους γκαράζ.
Αυτός που τους πολίτες οι οποίοι διαμαρτύρονται τους αποκαλεί κουκουλοφόρους.
Είπε δε και το αμίμητο,<<θα γίνει θεσμός αυτό το πράγμα, όπως ο ποδηλατικός γύρος>>χώρις να σκεφτεί(πριν ανοίξουμε το στόμα να μιλήσουμε βουτάμε τη ρημάδα τη γλώσσα στό μυαλό - αν υπάρχει)ότι ποδήλατο κάνεις στους δρόμους, όμως μπασκετ τεννις και ποδόσφαιρο δεν παιζεις στην πανεπιστημιου.
Η αλήθεια είναι πως με περίσιο θράσος εκμεταλλεύτηκαν την ανάγκη και τη δίψα, των παιδιών για άθληση και παιχνίδι, για επικοινωνία με άλλα παιδιά,στήνωντας έτσι ενα επικοινωνιακό τρύκ .
Αντί να φτιάξουν υποδομές να βρουν ελεύθερους χώρους και να δημιουργήσουν χώρους άθλησης οργανωμένους στήνουν πανηγυράκια.
Παρών δε και ένας από τους δελφίνους τησ ΝΔ ,με απερίγραπτο χαμόγελο(χαζό παιδί χαρά γεμάτο),υπουργος πολιτισμού να μας λέει<<αυτό το πράγμα είναι πολιτισμός>>. Λίγη ντροπή ρε, λίγη τσίπα. ΕΛΕΟΣ

Η ΑΓΑΠΗ

Μιά φορά κι έναν καιρό,υπήρχε ένα νησί στό οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα.
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία,η Λύπη,η Γνώση η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μιά μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω.Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται.η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό. <<Πλούτε,μπορείς να με πάρεις μαζί σου?>>.<<Όχι,δεν μπορώ>>,απάντησε ο Πλούτος.
<<Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα>>.

Η Αγάπη αποφάσισε τότε να ζητήσει βοήθεια από την αλαζονεία,που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.<<Σε παρακαλώ, βοηθησέ με>> είπε η Αγάπη.
<<Δεν μπορώ να σε βοηθήσω,Αγάπη.
Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου>>,της απάντησε η Αλαζονεία.

Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
<<Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου>>.
<<Ω Αγάπη είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου>>,είπε η Λύπη.

Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη, αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.

Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:<<Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!>>.
Ήταν ένας πολύ ηλικιώμενος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε,αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στη στεριά, ο κύριος έφυγε και πήγε στον δρόμο του.

Η Αγάπη,γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε τη Γνώση:<<Γνώση,ποός με βοήθησε;>>.
<<Ο Χρόνος>>, της απάντησε η Γνώση.
<<Ο Χρόνος;>>,ρώτησε η Αγάπη.
<<Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;>>.
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
<<Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη>>.

Το κείμενο είναι του Μάνου Χατζηδάκι, αφιερωμένο για τις μέρες αγάπης των χριστουγέννων